Alle berichten van Joyce Hes

Lastpakken opgelet!

Stel, je woont in een land waar het mogelijk is dat een buurman, die vindt dat jij alleenstaande vrijgezel, hinderlijk gedrag vertoont omdat je teveel naar zijn vrouw kijkt, een brief naar de lokale burgemeester stuurt, waarin hij aandringt op een onderzoek naar jou omdat je met je hinderlijke gedrag de agressie van anderen oproept.
De burgemeester is bevriend met een familielid van de buurman en vraagt de Officier van Justitie zo’n onderzoek te starten. De Officier doet onderzoek en vindt een rijontzegging van 10 jaar terug wegens eenmalig overmatig alcoholgebruik, wil de burgemeester niet teleurstellen en legt de zaak voor aan de rechter, die eveneens beide functionarissen niet teleur wil stellen en stelt dat er moet worden ingegrepen.
Dan kan jij oa in je dagelijks leven te maken krijgen met: beperking van de bewegingsvrijheid, beperking van het recht op ontvangen van bezoek, beperkingen in het gebruik van communicatiemiddelen en andere ingrepen in je vrijheid.

In datzelfde land is er nog een verdergaand middel, nl de mogelijkheid om als een persoon van wie is vastgesteld dat hij of zij aan het dementeren is, onder een regiem van onvrijwillige zorg te stellen dus zonder een beslissing van de rechter.  Als hij of zij zich namelijk verzet tegen de zorg, hoe goed bedoeld ook, kan zo’n onvrijwillig regiem in werking treden. Dan bepalen zorgverleners welke onvrijwillige zorg nodig is en voor hoelang en dat voor max 6 maanden.
Dus: je verzetten tegen de zorg en hinderlijk gedrag blijken in dat ‘fictieve’ land dus criteria om dwang te gaan toepassen, let wel in de eigen omgeving. Iemand wordt niet met gillende sirenes afgevoerd naar een inrichting maar zijn of haar huis wordt die inrichting, waar de dwang wordt toegepast en waar je dus weinig meer hebt te vertellen.

Stel dat dat land Nederland is…

Vanaf 1 januari 2020 vervangen de Wet verplichte ggz (Wvvg) en de Wet Zorg en Dwang (Wzd), de Wet BOPZ, waarbij mensen die een gevaar voor zichzelf of de omgeving vormen (onder dwang) kunnen worden opgenomen in een instelling.
Volgens de Nederlandse Vereniging van Psychiaters is dat veel te vroeg.
De Vereniging heeft behoorlijk wat bedenkingen tegen de wet en de wetten die in combinatie worden ingevoerd met ook de Wet Forensische Psychiatrie (WFP)
In de Volkskrant van 12 november is dat kort na te lezen (stuk van Maud Efting)
Het accent zou zijn verschoven van behandeling van de patiënt naar beveiliging van de samenleving. Een bezwaar is ook dat degenen die in de Wet Zorg en Dwang worden genoemd, vooral dementerenden, niet te maken hebben met een rechterlijke beslissing maar in principe zonder zo’n besluit aan dwang kunnen  worden onderworpen wanneer  degene die het betreft zich tegen de zorg verzet.

Zo’n problematiek geeft mij altijd weer aanleiding om te vervallen in reminiscenties.
Want psychiatrie heeft me altijd geïntrigeerd, sowieso het onderwerp ‘afwijkend’ gedrag.
Ik ben geboren en getogen in een omgeving waarin een zogenaamde koningin Emma rondfietste en op de hoek van onze gracht steevast een persoon zeer luid liederen zong.
Gekkigheid kortom hoorde eigenlijk bij de omgeving. Daar was je niet bang voor.
Later woonde ik altijd in de buurt van ‘gekkenhuizen’, heb zelfs als raadslid nog in de Commissie Endegeest gezeten en heb wel eens gedacht dat de toenmalige directeur ‘gekker’ was dan degenen die er zaten.
Als aanhanger van Louk Hulsman die het strafrecht wilde afschaffen hield ik me ook bezig met afwijkend gedrag en anti-psychiatrie. We wilden indertijd iedereen graag uit de inrichtingen hebben.
Nou, we mogen tevreden zijn want de kans om nog te worden opgenomen is sinds flinke bezuinigingen behoorlijk afgenomen. Net als met de verzorgingshuizen heeft ideologie – ingegeven door de behoefte aan kostenreductie – ervoor gezorgd dat kwetsbare ouderen dan wel psychisch beknelden het ‘zelf maar moesten uitzoeken’.
Deze privatisering van de zorg (ook op dagopvang werd bezuinigd) ging gepaard met meer overlast in het publieke domein door zgn ‘verwarde personen’ en dat willen we niet.
Dus…
Het is allemaal wel kort door de bocht wat ik hier stel maar kan het zijn dat beveiliging (van de openbare ruimte) gevolgd door toepassing van dwang in de privésfeer,  hier hand in hand gaat met vermarkting en een neo-liberale ideologie?

Zelfreinigend vermogen en het OM

Op 9 augustus 2017 alweer schreef ik een blog over sjoemelen en zelfreinigend vermogen.
Daar moest ik aan denken toen ik deze week Zembla zag over het Openbaar Ministerie.
Nou wisten we al dat bij die organisatie heel wat aan de hand was zoals reorganisatieperikelen, liefdesperikelen en andere narigheid. Immers liefde op de werkplek of in elk geval tussen collega’s kan behoorlijk desastreus uitpakken als de integriteit van de organisatie in het geding is. (Dat heb ik al vermeld in een blog van 8 juni 2018 waar ik aan deze liefde bij het Openbaar Ministerie refereerde.) Overigens excuses voor de verwijzingen maar als je al enige jaren bezig bent blogs te schrijven krijg je toch de neiging in herhaling te vervallen.
Het onderwerp van deze week is er niet minder belangrijk om.
Zembla had dit keer een rechtsstatelijk onderwerp. Dat kom je niet zo vaak meer tegen, een rechtsstatelijk onderwerp.
“Wat kan het het volk schelen, als ze maar gepakt worden, die criminelen!”, zo tegen Sinterklaastijd zijn simpele rijmsels wel op hun plaats. Maar helaas is dat toch de tijdgeest waar we steeds meer mee te maken krijgen.
Maar niet alleen het volk, maar ook de rechterlijke macht gaat mee in die trend.
Terwijl in de jaren zeventig de klassieke rechtsstaatgedachte steeds meer aanhang kreeg, dat wil zeggen de zorg voor de rechten van de burgers tegenover een overheid die het monopolie op geweld heeft, draaide dat in de jaren negentig juist om.

Ik ben daar als voorzitter van de Coornhert Liga getuige van geweest en wij hebben ons er ook tegen verzet, tegen die trend, maar dat was boter aan de galg gesmeerd (toepasselijke uitdrukking in dit verband).
Terwijl een vormfout in het proces-verbaal of andere strafvordering-fouten het OM en ook de politie kwamen te staan op een vrijspraak van de verdachte in de tijd vóór de omwenteling, is nu, zo begrijp ik van Peter van Koppen, hoogleraar rechtssociologie en deskundige op het terrein van misstappen en fouten bij politie en OM, sprake van een “premie op liegen”.
Onterecht gebruik van geweld door de politie, verhoren die absoluut niet door de beugel kunnen, intimidatie, tunnelvisie, noem maar op, ze kunnen gewoon plaatsvinden zonder dat dat een echt probleem oplevert.
Fouten gemaakt door een Officier van Justitie die een zgn verdachte die blijkt geen verdachte te zijn, levenslange ellende opleveren, zijn geen reden om de man of de vrouw niet te promoveren tot een nog belangrijkere functie binnen het OM.
Inmiddels is er toch door enige druk een Reflectiekamer Toezichtsorgaan Kwaliteitsontwikkeling opgericht, hele mond vol, waarin oa ook een rechter en een advocaat zitting hebben.
De bedoeling is absoluut niet om een soort interne beroepscontrole uit te oefenen met eventuele sanctiemogelijkheid, maar om  onderzoek te doen naar vormverzuim-zaken en of daar patronen in zitten. Officieren die fouten maken worden daarvoor niet afgestraft.
Volgens advocaat Knoops betekent het dat nu de rechter de fouten van Officieren afdekt en er geen echt toezichthoudend orgaan is, de rechtsstaat bergafwaarts gaat.
Kortom het zelfreinigend vermogen van het OM maar ook van de overheid schiet hier tekort.
Een overheid die wel het officiële geweldsmonopolie heeft maar de toepassing ervan niet meer behoorlijk kan of wil verantwoorden, zal op den duur, lijkt me, in de eigen staart bijten.

Ik denk overigens dat die tijd allang is aangebroken.
Burgers, boeren en buitenlui die de overheid niet meer vertrouwen handelen zelf wel hun zaakjes af.
Ze bedreigen bestuurders al of niet op sociale media, passen geweld toe als hen dat wat lijkt (bv een provinciehuis binnendringen) en voelen steeds vaker voor eigenrichting omdat er “anders toch niks wordt gedaan”.
En het controlemechanisme van de burger op de politie is de mobiele camera en zijn de sociale media geworden.
Overal worden die gehanteerd en dat betekent ook dat politiemensen ‘op heterdaad’ kunnen worden betrapt.
Dan wordt niet een Justitiële weg bewandeld maar via de sociale media worden de betreffende agenten aan de schandpaal genageld.
Hoezo recht, hoezo rechtsgang?
Willen we zo’n samenleving?
Misschien komt het door mijn leeftijd maar ik zou toch liever opteren voor een toegankelijke en zorgvuldige rechtsgang, waarin natuurlijk fouten kunnen worden gemaakt, maar waar zoveel controlemechanismen zijn ingebouwd dat die fouten niet tot verwoesting van levens kan leiden en dat degenen die ze maken op zijn minst hiervan rekenschap moeten afleggen.
Wie weet brengt dat toch wat meer rust in deze roerige tijden.

SyRi* en het waterverbruik

Casus 1. Uw waterverbruik is laag, daar streeft u ook naar in deze tijd van klimaatperikelen. U hebt uw kinderen gemaand om kort en dan nog koud te douchen en u woont omdat u nu eenmaal een sociaal beroep hebt dus bv onderwijzer bent en tijdelijk in de ziektewet, in een voor u betaalbare wijk, wat tevens wil zeggen: er wonen in uw wijk ook nogal wat mensen met een uitkering.
Casus 2. Uw waterverbruik is laag omdat u door de week veel (het grootste deel van de week) bij uw dementerende vriend bent, die uw hulp nodig heeft. U heeft een alleenstaanden AOW en wilt dat graag zo houden. Daarnaast heeft u een redelijk pensioen en woont in een wijk met zgn yuppen.

Vraag: Wie heeft meer kans volgens het zgn SyRi systeem als verdacht te worden aangemerkt? De onderwijzer in de zgn wijk onder druk die ervan verdacht kan worden dat hij wel degelijk werk heeft, of de gepensioneerde die feitelijk ten onrechte een alleenstaanden AOW krijgt? (wat u daar overigens ook van vindt!)
Ik zal u bij deze wat verklappen: het is casus 1.
De onderwijzer die tijdelijk in de ziektewet zit omdat hij overbelast is (net gescheiden, veel te grote klas), heeft heel wat meer kans te worden ‘betrapt’ op laag waterverbruik dan de gepensioneerde die immers in een yuppen-wijk woont.

Wat je met het oog op de klimaatcrisis toch uitsluitend als positief kan betitelen wordt hier dus iemand aangerekend.
Deze week vond er een proces plaats dat diverse partijen waaronder privacybeschermers en de FNV tegen de staat voeren omdat het opsporingsprogramma  van fraudeurs, SyRi, discriminatoir zou zijn. Bovendien stellen deze partijen dat het systeem, geheel in tegenstelling tot onze strafrechtelijke uitgangspunten, niet transparant is ten aanzien van de criteria op grond waarvan iemand verdachte wordt.  De staat, vertegenwoordigd door de advocaat met de toepasselijke naam Bitter, stelt op de vraag van de rechter dat er toch geen bezwaar tegen bestaat om openheid van zaken te geven over de onderliggende uitgangspunten van het systeem, dat als verdachten daarvan kennis zouden nemen ze in het geval van laag waterverbruik, dat omhoog zouden brengen om te vermijden dat de overheid erachter komt dat ze veel vaker op een ander adres verkeren (zie VK 30 oktober, Charlotte Huisman).
Ziet u het voor u?
We blijven even bij de casus die ik noemde. De onderwijzer vermoedt dat de overheid veel meer Big Brother is dan hij dat zelf vaak doet voorkomen en treft maatregelen.
O jee, denkt hij, ze verdenken me er vast van dat ik toch fulltime aan het werk ben, dus maan ik mijn kinderen om uitgebreid te douchen als ze bij mij zijn en laat ik de hele dag de kraan aan. Oppassen dat het weer niet té veel wordt want dan verdenken ze me ervan dat ik niet gescheiden leef en komt wellicht op die grond mijn uitkering in gevaar.

Zoals de waard is vertrouwt hij zijn gasten, blijkt in elk geval voor de overheid zeer zeker op te gaan.
De onbetrouwbare overheid die weigert de criteria openbaar te maken op grond waarvan hij mensen als verdacht beschouwt en, volgens een recent proefschrift van Marlies van Eck, in 48 procent van de gevallen algoritmen gebruikt, die zoals ze bij de Belastingdienst heeft aangetoond niet te temmen zijn, en geen verantwoordelijken kennen, verdenkt zijn burgers van van alles en nog wat en vooral de wijken met veel mensen met een uitkering moeten daaronder lijden.
Inmiddels hebben we gezien waar het fout kan gaan zoals bij de zgn toeslagenfraude. Gezinnen die volkomen te goeder trouw waren werden het slachtoffer van ‘stoer’ gedrag van een ambtenaar die op een knop drukt en een paar honderd mensen krijgen geen geld meer (zie mijn blog over de leemte in de rechtshulp), en zie dan nog maar eens te bewijzen dat jij goed zit. Geen beginnen aan aldus ook Marlies van Eck die zelf bij de Belastingdienst werkte.
Maar wees gerust lezer, op de vraag van de rechter op welke objectieve gronden de overheid besluit dat SyRi  kan worden ingezet antwoordt mevrouw Bitter,  dat SyRi  niet zal worden toegepast op een wijk met weinig uitkeringsontvangers.
Dus als u in een gegoede wijk, een yuppen-wijk bv woont, geen zorg, kunt u rustig als gepensioneerde een alleenstaanden AOW blijven ontvangen en uw dementerende vriend verzorgen zonder problemen.
Maar woont u in een wijk onder druk dan moet u toch echt iets aan uw waterverbruik doen, omhoog met die hap! Ook al stuit u dat tegen de borst uit sociale en klimaatoverwegingen.

*SyRi heet het opsporingsprogramma dat computergegevens van de overheid gebruikt om uitkeringsfraudeurs te vangen.
SyRi, in 2014 opgenomen in de wet, maakt het mogelijk dat een gemeente in uitgekozen wijken persoonsgegevens koppelt om zo fraude met uitkeringen, toeslagen en belastingen op te sporen.
Als u daarin bent geïnteresseerd moet u even terug naar mijn blog over de leemte in de rechtshulp.

De staat van het klimaat en het vergeten woord

Gisteravond werd door HUMAN op NPO1 een grote show uitgezonden over de Staat van het Klimaat, gepresenteerd door de jonge BN’er Tim Hofman.
Tim vind ik buitengewoon sympathiek.
Hij houdt zich bezig met goede doelen, schrijft gedichten of gedichtjes, heeft een prettige uitstraling en doet het heel goed op tv.
Bovendien werd hij geassisteerd door een wetenschapsjournalist Diederik Jekel, afgestudeerd in vaste-stof-fysica, die mij niet echt bekend voorkwam (het boek over de Staat van het Klimaat is volgens Google geschreven door ene Marcel Crok), maar die  vanaf 2010 vaste gast is bij wetenschappelijke onderwerpen in De wereld draait door en misschien belangrijker: met Patty Brard aan een programma werkt over zwaarlijvigheid. Hij deed mee aan Wie is de mol. Kortom hij is in tv-land bekend.
En hij beschikt over heel wat intelligentie want hij won in 2016 de Nationale IQ-test en scoorde hoog bij De Slimste Mens in 2014.
Tja, dat zijn nog eens wat andere succesfactoren dan die ik in mijn cv zette toen ik nog op zoek was naar een baan.
Maar goed, dit even tussendoor.
De show van Hofman en Jekel zag er veel belovend uit. De bedoeling was ongetwijfeld een confrontatie van het jonge publiek en de kijker (568.000 bleek later, dat kijkcijfer legde het af tegen de – toch wat chagrijnige – gebroeders Van Rossem) met hun eigen gedrag op het gebied van voedsel, mobiliteit en energiegebruik.
Over stikstof gingen ze het niet hebben, legden ze meteen al uit. Dus ook niet over de actie van de boeren.
Nogal vreemd eigenlijk als je het wilt hebben over de staat van het klimaat, maar deze keuze werd niet verder toegelicht.
Eigenlijk stond de avond in het licht van het  mogelijk maken van’fossiel-vrij-leven’ .
Daartoe ondervroegen ze ook de president-directeur van Shell Marjan van Loon en later een bril-loze (dat werd drie keer aan ons verteld) Jetten van D66.
Nu kan ik er niets aan doen, maar als Marjan van Loon in beeld verschijnt, word ik altijd afgeleid.
Zo’n leuke, opgewekte, nog jeugdige en knappe blondine, een vrouw dus, president-directeur van een multinational, ik kan het bijna niet geloven, hoe heeft ze dat toch geflikt?
En dan denk ik er meteen bij: misschien zijn de ergste seksisten wel vrouwen want waarom moet zij nu meteen als vrouw worden bekeken?
Wat voor man zou Marjan hebben, dacht ik nog wel… Hij heet Robert begreep ik even later. Zou die man net als Robert Oey, van Halsema, ook zo iemand zijn, die heimelijk de ambities van zijn vrouw zit te dwarsbomen, zodat ze als ze thuiskomt het hele huis meteen kan doen, zo’n puinhoop heeft hij achtergelaten en dan natuurlijk opletten dat hij niet in dure dieselauto’s rijdt zodat hij alle klimaatpretenties van Shell en zijn vrouw meteen aan gort rijdt?
Foute gedachten, Joyce, dacht ik nog, even concentreren!
Toen kreeg ik plotsklaps een brainwave: ‘fossiel-vrij-leven mogelijk maken,’ die tekst kwam me opeens zo bekend voor.
Waar was ik die toch tegengekomen, en net toen mevrouw Van Loon, Marjan, had verteld dat Shell een miljoen bomen ging planten voor het klimaat, wist ik het: Dat was het!!!
Vattenfall!
Ik had een brief in de  bus gekregen van Vattenfall, de opvolger van Nuon met daarin dik-gedrukt: 100% fossiel-vrij-leven mogelijk maken, binnen één generatie.
Vattenfall heeft een flinke ambitie: ze willen binnen één generatie af van fossiele energie.
Zo, dat kan alleen maar geweldig zijn, toch?
Ze hebben nu al 300 miljoen binnen van Eric Wiebes en Brussel is ook enthousiast want  de CO2 uitstoot zullen ze gaan reduceren.
Hoe? U mag raden.
Rara…
Juist: met biomassa!
Beste Tim, beste Diederik, hoe kan het dat dat woord niet voorkwam in jullie programma?
Wisten jullie niet dat biomassa HET toverwoord is geworden in de strijd om het klimaat.
Het klinkt verantwoord natuurlijk, iets met bio erin.
Maar waar gaat het over?
Het gaat beste luitjes over het verbranden van hout, dus niet alleen houtsnippers, restafval, nee gewoon bomen hoor.
Dus als we zo de pest hebben aan de president van Brazilië met zijn enthousiasme voor het verbranden en ontginnen van de ‘longen’ van de wereld, dan blijft het wel eigenaardig dat we via het ontwikkelen van biomassa-centrales bezig zijn bomen ook uit het zgn oerbos op te stoken met een niet verlaging maar verhoging van het CO2-gehalte!!!
Voor wie geïnteresseerd is, ik heb er een gedicht over geschreven dat in december wordt geplaatst in mijn buurtblad, de IJ-opener.

Boer zoekt heibel

De boeren zijn het zat. Ze komen in actie. En wat voor actie. Wegen worden geblokkeerd, een provinciehuis binnengevallen.
Terwijl de jeugd steeds harder roept dat het 2 voor 12 is en er eindelijk wat moet gebeuren aan het milieu, draaien enkele Provinciebesturen oog in oog met al die intimiderende trekkers nu al bij waar het de stikstof-reductievoornemens betreft.
Nederland blijkt volgens TNO de hoogste stikstof-uitstoot van Europa te hebben, maar de woedende boeren krijgen volgens Een Vandaag van de meerderheid van ons land steun.
Hoe kan dat?
Volgens mij heeft het veel te maken met  het positieve image van de boer en zijn of haar boerderij.
Zo was Boer zoekt vrouw een zeer goed bekeken programma, waarbij ook ik, moet ik bekennen, regelmatig keek, wie bij wie in goede aarde viel. Een stotterende jonge boer, een verlegen paardenbezitster, een champignonhoudster, het hoorde allemaal bij het begrip boer, allemaal even sympathiek.
En als oma heb ik natuurlijk veel te maken met de kinderboerderij en alle boekjes over boerderijdieren, die je zelfs in zo’n boekje heel suggestief kan aaien.
Schaapje mèhè, koetje boe en kipje tok tok, je moet wel heel ontaard zijn als grootouder als je schimpend gaat zitten doen over de Q-koorts, de gekke koeienziekte, mond en klauwzeer, mega-stallen, alle virussen en ziekten die hier via de import van 500.000 kalveren binnenkomen en fipronil-eieren.
“Daar is het gat van de deur,” zou iedere rechtgeaarde ouder zeggen en je kwam er niet meer in!
Laatste nam ik het boekje De rollende boerderij mee voor mijn kleinzoon van bijna 2. Een geweldig succes! Er was een muis bij die op zijn stepje tegen een boomstam knalde. O jee riep ik, o jee riep mijn kleinzoon en de rest van de ochtend verliep al o jee-end.
Zulke rampspoed kan de schat nog bevatten.
Maar de rampspoed van kalveren die bij hun moeder worden weggehaald en niet op hun benen kunnen staan maar wel in vrachtauto’s worden vervoerd om te worden ‘vermest’, nee daar gaan we het dus niet over hebben.
En dan zijn er natuurlijk nog de uitdrukkingen, zoals: “hij boert goed,” met zo’n vette knipoog erbij.
Ergens heeft iemand altijd wel een connectie met boeren via vrienden die uit boerenfamilies stammen en tenslotte zijn er natuurlijk de Hollandse meesters met hun landschappen bestaande uit sappige weiden, koeien en mooie Hollandse luchten.

Als kind las ik met rode oortjes de heldenverhalen van de boeren uit Zuid Afrika die zich verzetten tegen de Engelsen.
Achteraf bleek dat  de diverse Republieken van de zgn Voortrekkers rassenongelijkheid in hun Grondwet hadden gevestigd, volgens de in de 19e eeuw heersende rassenopvattingen (zie Wikipedia over Afrikaners).
Gek dat Forum voor Democratie hier zijn kans grijpt?

Overigens zijn er ook goede initiatieven zoals van boeren op Schiermonnikoog die een slimme oplossing van het stikstof-probleem voorstaan.
Het zou alleen al erg helpen als de ontlasting van de runderen wordt gescheiden, maar dat kost geld.
En ja, dan zou de Provincie bij moeten springen, en tja dat is dan weer oneerlijke concurrentie en ja dat kan dan weer niet vanwege Europese mededingingsregels…
Dus de toezichthouder vindt het kennelijk wel prima, zoals we in het programma Zembla hebben gezien, dat de hele kalveren-industrie wordt gedomineerd door een bedrijf dat Van Drie heet, maar niet dat milieuproblemen voortvarend worden opgelost met behulp van subsidie van de Provincie?
Was het trouwens niet nog steeds zo dat de Europese landbouw overeind wordt gehouden door Europese subsidies?
Ik geef mijn oordeel graag voor dat van u, de lezer, indien u daarvan beter op de hoogte bent!
Ondertussen blijf ik als oma natuurlijk boe roepen, mèhè en tok tok, dat begrijpt u zeker wel.

Israël als gevaar voor joden in de diaspora

4 oktober jl organiseerden de Leonhard-Woltjer Stichting en Een Ander Joods Geluid een bijeenkomst in De Balie met de vraag: Al zolang het Israëlisch-Palestijnse conflict bestaat wordt er gesproken over een oplossing, maar hoe ziet een duurzame en rechtvaardige oplossing eruit? En hoe kunnen landen daaraan effectief bijdragen?
Sprekers waren:
Peter Malcontent, werkzaam bij de universiteit Utrecht en auteur van het (door mij in de Brug besproken) boek: Nederland, Israël en Palestina; een open zenuw.
Erwin van Veen, senior research fellow aan het Instituut Clingendael.
Sadet Karabulut, Tweede Kamerlid en woordvoerder buitenlandse zaken voor de SP.
Hessel Knippels, Algemeen Bestuurslid Politiek voor de jongerenafdeling van de VVD.
Sjoerd Sjoerdsma, Tweede Kamerlid voor D66 liet verstek gaan.
De discussie werd geleid door Janneke Stegeman, theologe.

De inleidingen van Malcontent en Van Veen waren beide van een hoog niveau, doordacht, genuanceerd en doorspekt met  feitenkennis.
Malcontent gaf ook al in zijn boek aan dat Nederland wat Israël betreft een zwalkend en ook opportunistisch  beleid had gevoerd. Pas in 1950 werd tot erkenning van Israël overgegaan. Dit in verband met het te vriend houden van de moslims in Indonesië.
Ook gedurende de oliecrisis begin jaren zeventig was Nederland voorzichtig om de arabische olielanden niet voor het hoofd te stoten, maar in het algemeen begon de pro-Israël houding pas in de jaren zestig vorm te krijgen. Dat had, zo legde hij uit, te maken met het dagende besef dat de rol van Nederland tijdens de bezettingsjaren niet zo’n geweldige was geweest. In dit land waren relatief de meeste joden richting vernietigingskampen gestuurd en dat werd in die tijd pijnlijk duidelijk.

Terwijl Israël in 1967 bovendien nog op een kleine David leek, die bijna ten onder ging in de aanval door de machtige arabische buurlanden, bleek al snel in deze zesdaagse oorlog dat Israël niet alleen won maar ook nog eens behoorlijk wat land buitmaakte.
David werd Goliath en de sympathie ging daarmee ook stelselmatig verloren, zeker toen duidelijk werd dat de Palestijnen de kinderen van de rekening werden (die de joden eigenlijk met de Europeanen hadden moeten vereffenen, zoals Avnery van Gush Shalom jaren geleden al uitlegde).
Zowel Van Veen als Malcontent wezen erop dat er in de politiek al enige tijd sprake was van een groot schisma tussen de linkse en de rechtse partijen. De laatste (en zeker ook de christelijke) namen het voor Israël op, de linkse voor de (onderdrukte) Palestijnen.
Alle sprekers wezen op het internationaal recht en de resoluties van de Veiligheidsraad, waar Israël zich niet aan hield en men was het eigenlijk wel eens dat er meer druk zou moeten worden uitgeoefend op Israël  om die resoluties (eindelijk eens) serieus te nemen.
Dat de Palestijnse Autoriteit ook heel wat boter op het hoofd had en niet goed functioneerde werd overigens ook duidelijk aan de orde gesteld.

Wat mij opviel bij alle overigens zeer redelijke verhalen waren twee dingen:
Over de moord op Rabin en de desastreuze politieke omwenteling sindsdien, waarbij de (extreem) rechtse partijen en de religieuzen de macht naar zich toe hadden getrokken, werd eigenlijk niet gesproken.
In dezelfde Brug waarin ik het boek van Malcontent besprak, heb ik ook het boek over Yitzhak Rabin besproken van Itamar Rabinovitch uit 2017.

Ik zei daarin: “Het Griekse drama dat zich in de loop van Rabin’s leven ontrolde was dat hij de zesdaagse oorlog als bevelhebber van het leger won en zo door de bezetting die mogelijk werd, Israël uitbreidde. Die bezetting en uitbreiding waren het begin van de nederzettingen die hijzelf in 1970 een kanker noemde. En die nederzettingen vormden het tehuis van geradicaliseerde gelovigen die land belangrijker vonden dan vrede.
Die brachten uiteindelijk niet alleen zijn moordenaar voort, Yigal Amir, maar ook de huidige premier Netanyahu die in 2015 nog stellig beweerde dat Israël voor altijd een land zou zijn ‘to live by the sword’.
Land en zwaard ipv land voor vrede.

Wat ik ook miste in de betogen is de rol die seculiere joden zouden kunnen spelen in de diaspora, zoals nu EAJG probeert in Nederland.
Veruit het grootste deel immers van de joden in dit land is seculier en niet georganiseerd.
Juist zij zouden veel meer een kritische rol kunnen spelen waar het de politiek van Israël betreft. Zij zouden de rol kunnen spelen die mensenrechtenorganisaties in Israël zelf altijd hadden en deels nog hebben, maar dat wordt hen steeds meer onmogelijk gemaakt.
De stelling van deze seculieren zou kunnen zijn:
Israël stelt het voor alsof ze nog een democratie is, maar dat is ze niet meer, ze is zoals Van Veen dat noemde een Veiligheidsstaat geworden en met de onderdrukking van de Palestijnen en de aanname van de zgn Basiswet die Israëlisch-arabische burgers tot tweederangsburgers maakt, kunnen we zeggen dat discriminatie een officieel doel is geworden.
Hoe Joods is dat eigenlijk? Hoe kan een staat die zich Joods noemt dit doen? Is jodendom niet: één mens vertegenwoordigt een hele wereld; wat gij niet wilt dat u geschiedt… een mens wordt pas mens door de confrontatie met het Gelaat van de Ander etc etc…
En hoe kan een volk dat zelf zo vervolgd, gediscrimineerd en bijna uitgeroeid is dat een ander volk aandoen?
En tenslotte: Is dat Israël dat mensenrechten systematisch schendt niet zelf een bron van antisemitische gevoelens geworden in plaats dat deze staat juist een voorbeeldfunctie zou kunnen hebben en voor de hele wereld laat zien dat een gecombineerd bestuur van Palestijnen en Israëli’s wel degelijk mogelijk is? Een inclusief ipv een exclusief land.
Is Israël zelf niet een gevaar geworden voor joden in de diaspora?
Laten we als seculieren eens beginnen met een pleidooi om af te stappen van de gewoonte bij iedere herdenking of evenement de ambassadeur uit Israël erbij te vragen.
Laten we deze ambassadeur eens een statement sturen met onze opvatting van jodendom, van inclusiviteit, van een ethiek die anderen insluit niet uitsluit.
Laten we een platform vormen van joden, moslims, christenen en humanisten, die in gezamenlijkheid de politiek aanspreken.
Idealistisch? Jazeker! Maar ergens moet je beginnen. Verbinding moet het motto zijn!

De leemte in de rechtshulp; terug in de tijd

In mijn vorige blog ging ik ook al terug in de tijd toen ik het over gender-neutraal speelgoed had. Nu deed de discussie over de gefinancierde rechtshulp mij weer denken aan de felle discussies die we in de jaren zeventig hadden toen overal wetswinkels werden opgericht door idealistische studenten. Ik zat bij de Haagse wetswinkel en wij dachten daar de zgn structurele rechtshulp te lijf te gaan door een integrale aanpak. Dus niet alleen juridisch maar veel breder, men was sterk voor een brede welzijnsaanpak.
Als ik minister Dekker bij Buitenhof bijna 50 jaar later hoor zeggen dat de juridische oplossing niet altijd de juiste is en dat je altijd moet kijken of er niet andere oplossingen zijn voor de problemen waarmee mensen bij de sociale advocatuur komen, denk ik bijna melancholisch terug aan de conferenties die werden gehouden in Amsterdam.
De bekende voorvechtster van de sociale rechtshulp indertijd, Heikelien Verrijn Stuart, pleitte hartstochtelijk voor de oprichting van Bureaus voor Rechtshulp, die er overigens ook zijn gekomen, om de zaken in de  (verlengde) eerstelijns echt goed juridisch aan te pakken.
Kan je niet meer aan de voorkant van de problemen komen vraagt Dekker zich af.
Tjonge, denk ik dan, ik heb er in 1981 een heel proefschrift aan gewijd, 38 jaar geleden.
Misschien kan hij daar nog eens naar kijken?
Ik heb daarvoor allerlei eerstelijners geïnterviewd, zelfs huisartsen op de waddeneilanden en wijkagenten.
Ik was toen ook voor de brede benadering en waarschuwde voor een juridisch verkokerde kijk op de problemen waar de mensen in de eerste lijn mee kwamen.
Maar ja dat was dus wel bijna 40 jaar terug en ondertussen bestaan de Bureaus voor Rechtshulp allang niet meer en is de hele gefinancierde rechtshulp stukje bij beetje steeds verder uitgekleed. Volgens de Commissie Van der Meer, door de minister zelf aangesteld zou er nu 130 miljoen per jaar bij moeten, maar Dekker wil alleen geld voor experimenten.
Mijn advies: Als de heer Dekker aan de voorkant van de problemen wil gaan kijken raad ik hem aan eens na te denken over waar die problemen dan nu in deze tijd vandaan komen.
60 procent van de gefinancierde rechtshulp gaat immers over problemen met de overheid.
In zijn interview met de Groene Amsterdammer gaf Fred Teeven, toen nog staatssecretaris, al aan dat Nederland het snelst en vaakst mensen in voorlopige hechtenis stopt, ook steeds vaker ten onrechte maar dat hij daar niet van wakker lag… (zie ook Advocatenblad 26-9). Bezuiniging op de advocatuur zag Teeven ook als een manier om niet te veel tijd te (kunnen) besteden aan een verdachte. Dan wordt het ook niet zoveel, die verdediging, sprak Teeven met instemming.

De problemen nemen toe en worden complexer zegt Dekker.

Tja, hoe zou dat komen?
Beste Sander, sla er eens het proefschrift van Marlies van Eck op na. Zij kwam er na grondig onderzoek achter dat bij de overheid 48 procent van de organisaties algoritmen gebruikt die, zoals ze bij de belastingdienst heeft aangetoond, niet te temmen zijn.
Terwijl andere landen zoals Noorwegen en Frankrijk proberen hun computers te temmen, maakt Nederland het alleen nog maar elke dag ingewikkelder, aldus Van Eck, die zelf bij de Belastingdienst heeft gewerkt en merkte dat burgers geen enkele kans maakten tegenover deze algoritmen die geen verantwoordelijken kennen.
Zij stelt: Door technologie is ‘stoer’ optreden makkelijker geworden; je drukt op een knop en een paar honderd mensen krijgen geen geld meer. Die verleiding is kennelijk groot, aldus Van Eck. Kom daar maar eens met je onderbetaalde rechtshulpverleners tegenop!
Wat de uitzending van Buitenhof trouwens echt schrijnend maakte is dat in het volgende blokje over de rol van geld, twee financieel deskundigen het eens waren over het feit dat er veel te veel geld was (zie mijn blog: geld moet rollen).
Daar merken de paar overgebleven idealistische en terecht boze sociale advocaten helaas weinig van.

Gender-neutraal

Minister van Engelshoven riep in het Algemeen Dagblad fabrikanten op om rolbevestigend speelgoed onder de loep te nemen. Het was een reactie op een verandering in de Franse speelgoedwinkels. Vanaf volgend jaar vind je daar niet meer de indeling ‘jongens’ en ‘meisjes’.
Het heeft veel reacties opgeroepen, te vergelijken met de Spoorwegen die nu omroepen: “Beste reizigers”, maar ik moest er vooral aan denken hoeveel er terugkomt in een mensenleven.
Mijn eerste kind werd geboren in 1981, het was een jongen en hij kreeg zelfs de naam ‘Ruben’, wat betekent : ‘zie een zoon’.
Maar mijn feministische inslag zei me toen dat ik hem wel ‘gender-neutraal’ moest opvoeden. Dat woord ‘gender-neutraal’ gebruikten we toen nog niet maar het idee dat jongens wat meer vrouwelijke trekken zouden kunnen ontwikkelen als zorgzaamheid en meisjes wat meer mannelijke als ambitie en zelfvertrouwen gaf een duidelijke richtlijn.
Dus op de crèche kreeg hij staartjes, thuis zorgde ik voor voldoende poppen, ik werkte ‘natuurlijk’ en als hij, want hij bleek als klein kind erg aan mij te hangen, tegen zijn vader, die hem toen hij ziek was, lief kwam verzorgen, “weg, weg” riep en mij wou, maande ik de man toch weer terug te gaan en vol te houden. Dat alles in het kader van een goede zoon/vader binding die er toe zou leiden, aldus Lilian Rubin dat de zoon in kwestie later zijn macho gedrag zou laten varen.
Arme jongen, arme vader, denk ik nu.
Diezelfde zoon zat een keer naast me op de bank, hij was vier jaar en zei: “Meisjes werken niet, want meisjes hebben een kutje”. Ik zou het zelf niet geloven als ik het niet had opgeschreven. Ik schreef bij mijn eerste nl nog alles op, later bij de andere twee raakte dat wat in de versloddering. Ik heb als Rooie vrouw en lid van de Emancipatieraad me nog met enthousiasme gebogen over de noodzaak van het vak verzorging vooral voor de jongens natuurlijk. Maar toen het zover was en mijn zonen het vak verzorging op school kregen, was er een avond dat ik de hulp van de oudste inriep bij het wegwerken van de rommel van de avondmaaltijd en hij me toeriep: “Sorry, mam, maar ik moet nog wat doen aan het vak verzorging”.
Het dieptepunt in mijn periode als werkende moeder was wel toen diezelfde zoon een keer thuiskwam van school en mij toevoegde dat hij zo’n bewondering had voor de moeder van een vriendje van hem, omdat ze het parket wel drie keer per dag boende!
Inmiddels is die oudste zoon uitgegroeid tot een succesvol advocaat, die goed verdient, werkweken maakt van 60 tot 70 uur, een lieve vrouw heeft die de huishouding voortreffelijk bestiert, parttime werkt en niet al te veel ambitie heeft en hij heeft twee schattige meisjes  van 3 en 6 met welgeteld 20 poppen waaronder zeer veel klassieke barbies.
Ze hebben een kist vol prinsessenkleren, een waanzinnige hoeveelheid tasjes met make up en nagellak en maken een keurige, lieve en  ook gelukkige indruk.
Tja, wat is er eigenlijk tegen?
Waarom probeerde ik met alle macht de vader, inmiddels mijn ex, zover te krijgen dat hij een deel van de verzorging en opvoeding van onze  drie kinderen voor zijn rekening nam? Dat ging overigens best nogal eens fout (hij was toen ik een week naar Canada was voor mijn werk vergeten diezelfde oudste zoon, toen 6, op te halen van school met alle ellende van dien).
Ons huwelijk is eraan kapot gegaan denk ik nu wel eens, aan die drammerigheid van mij om het allemaal ‘gender-neutraal’ en dus verantwoord goed te doen.
Als ik nu zie hoe gelukkig mijn oudste zoon is met zijn vrouw en zijn twee prinsesjes, zou ik bijna de vrouw weer terug naar de stofzuiger en het aanrecht roepen en natuurlijk de kapper en de schoonheidsspecialiste.
Waartoe leidt nu dit verhaal?
Wat is de conclusie?
Idealistische ouders kunnen nog wel eens enige recalcitrantie bij kinderen oproepen.
Niet alleen op het gebied van gender. Maar bijv ook als het om het klimaat gaat.  R. en ik wilden indertijd absoluut geen auto, ik kon niet rijden en we vonden de auto slecht voor het milieu. Nu  constateer ik dat al mijn kinderen auto’s hebben, die frequent gebruiken en niet meer zonder kunnen.
Mijn oudste vroeg zich laatst af hoe we dat in godsnaam deden zo zonder auto???
Misschien is dit gewoon gemopper van iemand die in de 70 is en al zoveel voorbij heeft zien komen. Als dat zo is, laat het dan lekker zitten en vergeet deze blog maar!!

Aanslag op de rechtsstaat

Woensdag jl: ‘een jonge strafrechtadvocaat voor zijn huis in Buitenveldert geliquideerd’ was het bericht.
Ik vind dat het gebruik van de term liquidatie verboden zou moeten worden. Derk Wiersum, want zo heet hij, werd doodgeschoten, vermoord kun je ook zeggen.
Liquidatie is een verhullende term. Als je hoort dat er een liquidatie heeft plaatsgevonden denk je: Ach, alweer een bedrijfsongeval in de sector van de georganiseerde misdaad.
Heb ik niks mee te maken, denk je dan. Die criminelen moorden elkaar uit.
Nee, mensen, gewoon ‘doodgeschoten’, ‘vermoord’ op klaarlichte dag.
‘Een aanslag op de rechtsstaat’ aldus diverse media.

Is deze aanslag uniek? Onvoorspelbaar en onvoorstelbaar?
Konden we hem zien aankomen? En moeten we nu ‘onorthodoxe’ methoden gaan inzetten?
“Bij het aanpakken van de zware criminaliteit is het zaak bewust de grenzen van de wettelijke mogelijkheden op te zoeken. Daarbij past een agressieve houding ten opzichte van de advocatuur.”
Van wie is deze uitspraak beste lezer(es)?
Juist ja, van een buschauffeur en niet de eerste de beste, maar de heer Teeven, die midden jaren negentig aantrad als Officier van Justitie en crimefighter, toen al tuk op  het gebruik van ‘onorthodoxe’ methoden bij de bestrijding van de georganiseerde misdaad.
En dat dan ondanks het feit dat er in die tijd een parlementaire enquêtecommissie was aangesteld onder leiding van Maarten van Traa, die aan de kaak stelde dat met medeweten van politie en justitie een infiltrant een drugscrimineel werd met groot aanzien zonder dat  men erin slaagde het doelwit van de operatie op te rollen.
De Commissie van Traa concludeerde dat inzet van criminele burgerinfiltranten ongewenst was omdat Justitie erdoor dreigde te worden gecompromitteerd en gecorrumpeerd.
Inzet van deze criminele burgerinfiltranten en deals met criminelen leiden tot een perfiditeit die in het systeem is ingebouwd stelde de criminoloog Frank Bovenkerk.

We weten inmiddels waartoe het heeft geleid in het geval van Teeven. Ook zijn minister Opstelten werd in wat bekend werd als ‘bonnetjesaffaire’ meegesleept.
“Er is geen grotere stimulans om te liegen dan het vooruitzicht van strafvermindering,” waarschuwde een federaal Amerikaans Hof van Beroep in 1987 al.
Van Traa verwoordde het zo: “Wanneer men consequent de ene crimineel vrijuit laat gaan in ruil voor belastend bewijs tegen een andere crimineel ondergraaft men de zin van het strafrecht”. En dus zou ik zeggen de rechtsstaat. Jan Boone, strafadvocaat zegt ten aanzien van de rol van de advocaat die de kroongetuige moet bijstaan: “De wettelijke bepaling dat een kroongetuige recht heeft op bijstand van een advocaat is een inbreuk op ons rechtssysteem. Door de kroongetuige recht te geven op bijstand wordt de advocaat deel van de opsporing en dat is in strijd met het systeem van ons strafrecht waarin advocaten verdachten verdedigen”( Parool 28 september jl)
Kortom is de moord op Wiersum te zien als een voorzienbaar gevolg van een feitelijke inbreuk op ons rechtssysteem?

En wat heeft het ons gebracht?
In 1999 en paar jaar na het overlijden van Van Traa die helaas een fataal auto-ongeluk kreeg werd er 15 duizend kilo cocaïne ingevoerd. En nu dan?
In 2006 kreeg de huidige wetgeving inzake de inzet van kroongetuigen vorm. Toen waren we alle waarschuwingen van Van Traa, die nog geloofde in de mens en de rechtsstaat en zei: “Ik ben ervan overtuigd dat de meerderheid van de mensen te mobiliseren is om de aantasting van wezenlijke waarden te voorkomen,” grotendeels vergeten en stelden alleen nog voorwaarden aan de inzet van die kroongetuigen.
Inmiddels vindt Justitie al langere tijd dat het makkelijker moet worden om kroongetuigen in te zetten en niet alleen bij zware criminaliteit.
Wanneer er erge dingen gebeuren, zoals nu dan de moord op Derk Wiersum, is niet alleen de minister van Justitie en Veiligheid maar ook het parlement en de media geneigd te roepen dat er onmiddellijk moet worden ingegrepen met harde en onorthodoxe maatregelen. Dat klinkt ferm en stoer en geeft het idee dat de overheid heel wat vermag uiteindelijk.

Inmiddels blijkt er dus zo’n slordige 8 miljard in de drugshandel om te gaan en lijkt de sociale en economische aantrekkingskracht van de criminele wereld alleen maar sterker te worden.
Ook de verwevenheid tussen onder- en bovenwereld wordt steeds meer een probleem.
Hoe komen we ervan af? Niet door nog vaker een premie te zetten op crimineel gedrag en
daders te belonen voor het verraden van hun compagnons met alle risico’s voor familie en professionals van dien zonder dat we eigenlijk 100 procent weten of we deze mensen kunnen vertrouwen, maar door bv drugs te legaliseren, te reguleren en te controleren en op die manier de echte boosdoeners hun lucratieve handel te ontnemen. Maar ook door jongeren in de zogenaamde Wijken onder druk een alternatief te bieden voor een criminele carrière en aandacht te besteden aan hun opleiding en arbeidsperspectieven en natuurlijk de wijkagent weer terug te brengen in de wijken.
Laten we nu in elk geval een serieuze publieke discussie beginnen over de zin en onzin van ons drugsbeleid alvorens met zgn ‘onorthodoxe’ methoden een daadwerkelijke aanslag en de zoveelste, te plegen op onze rechtsstaat.

Geld moet rollen

De kreet ‘geld moet rollen’ is er één van een dierbare vriendin, die hem al behoorlijk lang  bezigt.
Zeker in een periode dat ik wat minder bij kas zat kon ik nog wel eens denken: “Ja, jij hebt makkelijk praten, want je zit er warmpjes bij!”
Maar nu in deze tijd lijkt het wel of ze met haar zo vaak gebruikte kreet een visionaire blik had. Nu in deze tijd heeft ze alle economen aan haar zijde.
Mario Draghi, wiens naam wel heel dicht tegen ‘draak’ aanschurkt, draak en schurk, u begrijpt het al, de voorzitter van de Europese Centrale Bank, heeft de rente alweer verlaagd vlak voordat hij aftreedt en laat Lagarde met de brokken zitten.
Want wat levert het op?
De bedoeling is de Europese economie een boost te geven, er zouden veel meer  investeringen worden gedaan, maar dat schijnt niet zo te werken.
Het netto effect is in elk geval, zo begrijp ik, dat de pensioenen, onze pensioenen worden gekort.
Maar ik wil hier niet voor sombermans spelen. Ik ben geen econoom, een beetje begroting is aan mij niet besteed en financiën daar houd ik me verre van, maar ik kijk wel veel naar Nieuwsuur en Buitenhof en neem die programma’s serieus.
Wat zegt professor Boot vandaag, zondag 15 september? Hij ziet er leuk uit , heeft een prettige stem en heeft bij mij dus altijd een streepje voor. Volgens hem vindt Europa dat wij moeten uitgeven, dus niet alleen Draak en schurk.
Nederland en ook Duitsland potten teveel op en dat komt Europa, zeker Zuid-Europa niet ten goede.
Geld moet rollen, Hollanders! Jullie zijn aso met je calvinistische gespaar en zuinigheid.
Mijn moeder zei het al: zuinigheid met vlijt bouwt huizen als kastelen, maar, en nu komt het: wie er teveel van heeft krijgt luizen als kamelen!!!
Zo is dat.
Even mijn onnozele vraagje tussendoor en dan vooral aan de huiseconoom van Nieuwsuur, ook alweer zo’n aardige man met een leuke uitstraling, Matthijs Bouman, die het aan de zuinigheid van de Hollanders wijt dat we zo weinig uitgeven. Hij stelde zelfs dat we graag stemmen op partijen die een zuinig beleid voeren.
Meneer Bouman het was toch Rutte die de mensen 1000 euro extra had beloofd om stemmen te winnen?
En hoe zit het met onze gasbel Matthijs? Hoe zuinig waren we daarmee?
En de hypotheekrenteaftrek, een principedingetje van de partij van Rutte dat nergens in Europa zijn weerga kent, was en is dat nog steeds (in mindere mate maar toch) zuinigheid van een overheid die zich vooral niet met stimulering van de eigendom voor de middenklasse wil bemoeien???
Wat mij betreft, maar goed ik zit politiek aan de andere kant van het spectrum, gaat het hier om ‘verkeerde’ zuinigheid. Jeugdzorg over de schutting gooien naar de gemeenten maar er geen pot met geld bij leveren, bezuinigen  op de pgb’s (persoonsgebonden budget), op kunst, cultuur en de sociale en educatieve sector.
De buurtkrant waarvan ik in de redactie zit, daarop moet worden bezuinigd  en als het even kan privatiseren we de boel zoals de bedoeling is van de D66 wethouder hier ter stede tav de afvalcentrale, die niet goed functioneert. Dan lost de ‘markt’ het wel op!
Toch ook hier een aantekening. Vattenfall heeft Nuon overgenomen en gaat met biomassa werken hier in de buurt. Als douceurtje en ter stimulering alvast 300 miljoen erin geïnvesteerd, juist ja door de overheid (onder de bezielende leiding van minister Eric Wiebes) zodat we nu al niet meer terug kunnen waar het de productie van voor het milieu verderfelijke biomassa betreft.
Zuinigheid?

Enfin, inmiddels weten we het allemaal. Er ligt in feite 50 miljard op de plank.
Kan zo uitgegeven worden en moet dat ook aldus economisch Europa.
Het klotst bij ons tegen de planken.
Tja en dan denk ik weer aan mijn vriendin. Bij haar klotste het ook wel regelmatig tegen de planken en dan dacht ik: jij hebt mooi praten.
Wat denken nu al die genegeerde en gekwetste agenten, docenten, gezondheidszorgers, die de druk niet meer aan kunnen? Wat te denken van al die kunstenaars, musici en hard werkende ondersteuners in de sociale sector?
Er wordt gesproken van een Fonds.
We stichten een Fonds en dan zien we wel wat we daarmee doen. Eerst een onderzoek dan een plan, dan…
Jongens, jongens, tegen die tijd klotst het gèld niet tegen de planken maar het water en kun je alleen nog droog wonen in Amersfoort!
Doe wat!!!
Ga het klimaat aanpakken, zorg voor een duurzame transitie, help gewone mensen dat te financieren en zoals gezegd zorg dat al diegenen die zich voor het algemeen belang inzetten en niet alleen voor hun eigen, zoals we dat plat zeggen, eens wat beter worden gewaardeerd en dus ook betaald. En natuurlijk, o ja dat vergat ik bijna, de pensioenen.
Ik heb toevallig niks te klagen maar zorg er eens voor dat degenen die hun huis niet meer uitkomen omdat ze daar het geld niet voor hebben zich weer eens een gezellig uitje kunnen veroorloven!
Geld moet rollen, jongens, wat zeg ik, dames en heren en wel nu!!! Nu meteen!!!
Een voortrekkersrol. Dat willen we toch zo graag. Een voortrekkersrol in het doen van de ‘juiste’, precies de ‘juiste’ investeringen.
En wie niet weet wat de foute zijn raad ik tot slot nog het tv-programma Kanniewaarzijn aan.