Categorie archief: Blog van Joyce

Amsterdam, de revolutionaire stad

“Op naar de groenste stad van Europa” kopte de Volkskrant vandaag vrijdag 25 mei 2018.
Het Amsterdamse college bestaand uit centrum-linkse partijen laat zoals Het Parool op de eerste pagina in zijn kop liet weten de stad linksaf slaan.
D66, PvdA, SP, Groen Links, ze hebben alle vier een vertegenwoordiger in het nieuw gevormde college en slaan op een aantal terreinen een andere weg in dan Den Haag prefereert.
In strijd met landelijk beleid opent de nieuwe coalitie een 24 uurs opvang voor maximaal 500 ongedocumenteerden. Daar krijgen ze anderhalf jaar de tijd om “onder professionele begeleiding te werken aan perspectief”.
Het standpunt over vluchtelingen is een illustratie van de “zachte hand” waarmee het nieuwe Amsterdamse stadsbestuur de kwetsbaren in de stad tegemoet treedt.
Zo staat er ook in het coalitieakkoord dat de partijen sloten dat er geen verplichte tegenprestatie voor mensen in de bijstand zal zijn. Ze mogen bij wijze van proef ook zonder korting 200 euro bijverdienen.
Ook daar is Den Haag op tegen.
In de bijstandswet die ooit het sluitstuk van de verzorgingsstaat werd genoemd in 1963 was uitdrukkelijk de mogelijkheid opgenomen dat gemeenten zelf een ruime marge in hun bevoegdheid zouden hebben waar het de uitvoering betrof. Het ging daar om het belang van “individualisering” en in dat kader een grote beleidsruimte voor het uitvoerend orgaan*. Wonderlijk is wel dat diezelfde centrale overheid die de jeugdzorg, de  thuiszorg en het pgb “over de schutting gooide van de gemeenten” er nu zo’n moeite mee heeft als een stad als Amsterdam beleidsruimte claimt.
Verder wil de stad de groei van Schiphol aan banden leggen en verzet het College zich tegen de wens van het kabinet om corporaties meer sociale huurwoningen te laten verkopen.
Vooral dit laatste lijkt me ook een kwestie van: schoenmaker houd je bij je eigen leest!
Uiteindelijk wil Amsterdam vooral een heel duurzame stad worden met het terugdringen van autoverbruik, het sluiten van de kolencentrale en de ambitie om de stad voor 2040 van het aardgas af te halen.
Wat kan Den Haag er tegen hebben, zou je zeggen? Zeker met het oog op de klimaatdoelen van Parijs?
Maken we even een sprong dan zien we dat Amsterdam er in de geschiedenis wel vaker uitsprong als recalcitrante stad.
Ook een Rutger** nl Rutger Jan Schimmelpenninck had in 1784 in zijn proefschrift de ideale regering beschreven: een regering van het volk (dat was in die tijd nog een regering van welgestelden) en voerde de beweging aan die de Fransen verwelkomden als brengers van vrijheid en gelijkheid. Het Amsterdamse volk moest nu zelf de vorm van stadsbestuur gaan bepalen en zijn vertegenwoordigers kiezen en alle Amsterdammers mochten meedenken over de manier waarop dat moest gebeuren… Herkenbaar?
Het was een revolte tegen het oude stadsbestuur en de regenten, maar de vervolgens gekozen representanten waren toch nog aan kritiek onderhevig van “het gewone volk”.
Op vrijdag 19 juni 1795 vierde Amsterdam met een groot feest het verdrag tussen de Bataafse en de Franse republiek. Jan Bernd Bicker, een echte patriot die 7 jaren in ballingschap had geleefd in Zwitserland  zei dat hij in de vergadering die bijeenkwam alleen de “zuyvere zucht voor t algemeen belang van een vrygemaakt volk en een echt besef van gelijkheid, waardoor niemand boven de anderen wilde heersen”, zag.
Maar ja, toen het Napoleontisch tijdperk aantrad en Nederland van een bestuurlijk gedecentraliseerd systeem vervolgens een nationale eenheidsstaat werd en het ministerie van Justitie ging heersen over het land met oa een genationaliseerde politie, nam Amsterdam alweer een recalcitrante positie in en weigerde ondergeschiktheid aan dat ministerie.
Het staat allemaal beschreven in: Naar eer en geweten; de geschiedenis van Justitie in vogelvlucht 1789-1998, uitgegeven door het ministerie van Justitie in 1998.
Is het erg?
Moeten we ons zorgen maken over het recalcitrante gedrag van Amsterdam?
Of moeten we ons realiseren dat wellicht de grote Europese steden aan een bestuurlijke herijking bezig zijn?
Zou het kunnen zijn dat het middeleeuwse stelsel weer meer opgeld gaat doen?
Dat nationale staten plaats gaan maken voor het grote belang van grootstedelijke agglomeraties en ook hun samenwerking in Europees verband?
Over deze en dergelijke zaken kan ik u van harte aanraden het één en ander te lezen van Bram de Swaan.
Voordeel zou wel zijn dat nationalisme en populisme het afleggen tegen het pragmatisme van de stadssteden

*Zie mijn proefschrift uit 1981: Tussen recht en hulpverlening, Loghum Slaterus
** Rutger Groot Wassink , leider van Groen Links (what s in a name?)

 

 

 

 

 

 

 

Onderzoek alles en behoud het goede

Naarmate de tijd verstrijkt en mijn moeder langer geleden gestorven is, betrap ik me erop dat ik steeds vaker haar alledaagse wijsheden debiteer.
Deze week werd ik op een avond in Pakhuis de Zwijger geconfronteerd met een déjà vu van jewelste, waarbij ik aan de wijsheid van mijn moeder dacht.
De stelling van Henri Beunders, hoogleraar Ontwikkelingen in de publieke opinie aan de Erasmus Universiteit, is dat naarmate het slachtoffer in het strafproces een belangrijker plaats krijgt, de uitgedeelde straffen hoger worden en het strafrecht repressiever.
Dat was precies waar we indertijd, ik spreek nu over eind jaren tachtig, bang voor waren. Er werden Congressen aan gewijd, er waren beleidsmedewerkers bij  het ministerie van Justitie die erg voor dit soort vernieuwingen waren en anderen die er voor terugschrokken met dezelfde argumenten als Beunders nu gebruikt.
Eind jaren tachtig, toen ik voorzitter was van de Coornhert Liga heb ik het begin van de afbraak van het klassieke strafrecht meegemaakt.
Voorbereidingshandelingen werden strafbaar gesteld, de identificatieplicht, dwz de beperkte, stuitte op veel verzet maar leek niet meer tegen te houden…
Wij van de Coornhert Liga stonden bekend als hervormers, maar wat wilden we eigenlijk? Natuurlijk: minder gevangenissen, meer rechten voor gedetineerden, slachtoffer/dader bemiddeling en een strafrecht dat beter aansloot op de samenleving, een effectiever strafrecht ook, minder duur, meer samenwerking met de hulpverlening en de reclassering. Maar ik herinner me ook dat ik in die tijd bezig was, vaak juist op verzoek van de media, om het milde, humane Nederlandse strafrecht te verdedigen tegenover een berg  maatregelen die morrelden aan het principe van de rechtsstaat en als een tsunami op ons afkwam.
Beunders sprak over 2001 en 9-11 maar al eind jaren tachtig was er sprake van een glijdende schaal van voorstellen die allemaal te maken hadden met aantasting van het principe van de onschuld-premisse en de wet  als bescherming tegen willekeurig ingrijpen van de uitvoerende macht.
Wonderlijk dat iemand als Tineke Cleiren, hoogleraar Strafrecht in het Pakhuis deed alsof er wat dat betreft de laatste decennia weinig veranderd was.
Deze week las  ik ook het essay van Femke Halsema: Macht en Verbeelding.
En ook bij lezing van haar verhaal dacht ik weer aan de uitspraak van mijn moeder.
Zij pleit indirect voor meer nationale trots. Niet zo bijzonder. Daar pleit zowat iedere linkse of rechtse politicus voor.
Het interessante is alleen dat wij van de strafrechtbeweging maar ook van de sociale rechtshulp-beweging, van de vrouwenbeweging en van bijv het opbouwwerk, al die sectoren waar ik me indringend mee heb beziggehouden ons juist beriepen op  het Nederlandse normen en waarden-stelsel, zouden we nu zeggen, op “small is beautiful”, op “de menselijke maat”, op een zekere “Calvinistische” bescheidenheid waar het betreft de zgn helden van de terugtocht oftewel hulpverleners die zich echt in dienst stelden van hun cliënten, en tenslotte op het exportartikel van dit land bij uitstek: mensenrechten en de implementatie ervan.
Achteraf kun je misschien zeggen dat die houding wat hypocriet was omdat Nederland niet zo’n schone lei had als we wel eens naar buiten toe wilden voordoen, maar dat was wel hoe we dit land zagen, als een voorbeeld van een sociale verzorgingsstaat en rechtsstaat die hooguit nog best wat verbetering behoefde, maar de principes daar stonden we achter.
Zo revolutionair als nu deze generatie wordt voorgesteld waren we dus niet.
De grote veranderingen kwamen niet van ons babyboomers en veranderaars, nee die kwamen juist van rechts, waar overigens de PvdA keurig aan meewerkte.
Herman Vuijsje was zo iemand, een linkse intellectueel die het gedachtegoed van links aan de kaak stelde en een “harde” aanpak voorstond. Of Paul Scheffer over het multiculturele drama.
Ik heb veel geschreven en dat ging vaak over veranderingen: van zachte naar harde aanpak, van een welzijns en gezondheidsbenadering bijv waar het drugs betrof naar een repressieve benadering., van een bottom up benadering naar manageralisme en een top down benadering.
Dat alles zonder dat er veel immigratiegolven, moslims of andere buitenlanders aan te pas kwamen. Dat deden we zelf, dat deden wij als elite ook.
Ik zat voor de Emancipatieraad in Brussel begin jaren negentig en maakte daar mee dat Europa een zwenking maakte richting multinationals en de vakbeweging het nakijken had.
Dat was het begin van de verwijdering tussen het bestuur van de EU en de gewone burgers.
We schreven er een rapport over, maar het werd niet opgepakt.
Soms lijkt het of er zelfstandige ontwikkelingen zijn waar je machteloos tegenover staat.
Nu in deze tijd van Brexit, van Trump en van steeds vaker leiders die af willen van burgerrechten, denk ik terug aan al onze gevechten tegen een ontwikkeling richting de-humanisering en dan denk ik: Ach, laten we niet rechts of links zijn, maar laten we vooral bescheiden zijn, het kleine eren en nog geloven in de mens als mens en het goede behouden.

Stroomloos

Sinds ik op IJburg woon ben ik voor mijn vervoer naar Amsterdam CS en de stad afhankelijk van tram 26. Bus 66 is er ook nog. Die brengt je naar Bijlmer Arena, vanwaar je met de metro oa naar Amsterdam Centraal kan maar het is en blijft een omweg en de aansluitingen zijn niet altijd je dat.
Zo stond ik een keer, met de bus komend uit Amstelveen  in de verwachting dat ik ruimschoots de tijd had om over te stappen, ‘s avonds laat een half uur te wachten op de godvergeten halte Diemerknoop en zag 66 precies voor mijn neus wegrijden.

Tram 26, ik had gewaarschuwd kunnen zijn want ik hoorde echte IJburgers erover klagen. Maar ik wou daar niet aan, zo erg kon het toch niet zijn en zoveel narigheid had ik in die twee jaar zelf nog niet ondervonden. Dus ik maar roepen tegen iedereen die het wou horen dat het openbaar vervoer van en naar IJburg ideaal was.
Tot… gisteren, om precies te zijn.
’s Middags op weg naar mijn tafeltennis in de Schoolstraat bij de Overtoom werd ik al geconfronteerd met een verontrustend bericht op de elektronische trampaal: tram 26 staat even stil… Wat betekende dat? Forget it mensen, voorlopig rijden er geen trams , of binnen 5 minuten is het probleem verholpen?
Ik had nog niet lang daarvoor meegemaakt dat we bij de Bob Haarmslaan te horen kregen dat er problemen waren in de tunnel en dat we niet verder konden.
Hele stoeten mensen moesten zich behelpen met halve informatie en waagden zich over de snelweg richting bussen, die zich niet lieten zien.
Enfin, ik wachtte toch maar met als netto resultaat dat ik in plaats van een uur een half uur mee kon spelen. ‘OV-problemen’, mompelde ik maar naar mijn teamgenoten.

Op de terugweg  werd het aanzienlijk gekker.
Halverwege de brug die naar Steigereiland leidt, stond de tram plotseling stil.
Even later riep de bestuurster om dat we geen stroom hadden.
Ze voegde er wat machteloos aan toe dat zij er ook niets aan kon doen. Ze ging daar niet over. Misschien was ze bang dat één van de passagiers haar zou bedreigen en zeggen: ‘En nu rijden, anders…’

We stonden dus stil en wachtten op stroom. Dan kun je dus lang wachten zo bleek.
Tot mijn verbazing waren er opeens een heleboel mensen die met een gezicht dat uitdrukte dat ze wisten wat ze deden, naar voren liepen en uitstapten.
Het was inmiddels half tien ‘s avonds. Gelukkig lekker weer en nog niet erg donker, maar om te lopen was mijn bestemming veel te ver.

Daar was de stem van de bestuurster weer. We konden de tram uitstappen, nu nog. Daarna gingen de deuren onherroepelijk dicht vanwege iets met een accu. Dan zaten de overgebleven  gestrande reizigers dus gevangen in een dichte tram.
Enige zekerheid over hoelang die ongewilde gevangenschap kon duren kreeg je niet.
Ik werd er zweterig van. Wat moest ik doen? Uitstappen midden op de brug… Maar anders, ik ben toch al claustrofobisch…

Een jonge kordate vrouw tegenover me onderbrak mijn zorgelijke gedachten.
‘Zullen we samen een taxi nemen?’, vroeg ze vriendelijk. Ik nam haar reddende voorstel met beide handen aan. We verlieten het zinkende schip voorzover je hier van schip kunt spreken, volgden anderen naar beneden over een stuk asfalt en een grasveld langs de weg.
Ondertussen belde mijn engel een taxi en bij de halte Steigereiland stapten we in bij een aardige chauffeur die zelf in IJburg woonde en niet opkeek van ons verhaal.
Hij verdiende zijn brood met uitgevallen trams. ‘Ach, ja’ zei hij, ‘de leidingen hè. Als het een beetje warm wordt vallen ze uit.’ Dat kon dan nog wat worden deze zomer!
Hoe zouden ze dat in godsnaam doen als ook nog een Midden- en Strandeiland zou worden gerealiseerd? vroeg ik me af.

Ik besloot  toch wat vaker dan maar de omweg van bus 66 te nemen.
Dan kon je in elk geval niet uren vast komen te zitten als in de tunnel de stroom uitviel.

Verduistering het nieuwe “normaal”?

Het zou een quizvraag kunnen zijn (zie mijn blog van twee weken geleden waarin ook al een quizvraag werd gesteld): Wat hebben de zgn “bonnetjes-affaire”, de kwestie van de onafhankelijkheid van het WODC oftewel Wetenschappelijk Onderzoeks- en Documentatiecentrum, het gedoe rond de afschaffing van dividendbelasting  à raison van 1, 4 miljard en de kwestie van de financiering van moskeeën door Saoedie-Arabië met elkaar gemeen?
Juist, heel goed: verduistering en wel verduistering van stukken of praktijken in het geval van het WODC.
In alle gevallen wisten de betreffende vertegenwoordigers in het kabinet van niks en moesten journalisten van Nieuwsuur en/of NRC de boel aan het rollen brengen.
In het geval van de financiering van moskeeën, was er, zo zei minister Blok, door Buitenlandse Zaken voor gekozen, om de kennis en informatie geheim te houden anders zouden de Saoedie’s niets meer met ons delen.
Gelukkig, ik mag bijna zeggen Godzijdank, hebben we in dit land nog een Wet Openbaarheid van Bestuur waardoor dit openbaar bestuur gedwongen wordt, ondanks de sterke behoefte aan het tegendeel, geheimen prijs te geven die een groot algemeen belang vertegenwoordigen met grote politieke consequenties zoals in het geval van de bonnetjes-affaire het aftreden van minister Opstelten en staatssecretaris Teeven van het ministerie van Veiligheid en Justitie.
En ere wie ere toekomt daar maken journalisten zoals van Nieuwsuur of dagbladen of ook wel universiteiten en een hoogleraar belastingrecht dankbaar gebruik van.
Dat deze wet nog bestaat is eigenlijk een wonder.
Misschien kunnen we in Europa de vraag of een land een rechtsstaat is, mede laten afhangen van de vraag of er in landen sprake is van een vergelijkbare wet. Voorwaarde is wel dat die dus ook kan worden geïmplementeerd zonder gevaar voor baanverlies of erger.
Rutte, de premier van “doe normaal man”, die zich bij de bonnetjes-affaire nog had kunnen verschuilen achter een onschuld die velen in twijfel trokken, ligt nu onder vuur bij de kwestie van de afschaffing van de dividendbelasting.
Nu blijkt dat Unilever en Shell een uitstekende lobby-campagne hebben gevoerd met Eric Wiebes en de VVD, iets wat niet verrassend is voor die partij, moet Rutte daar dus van hebben geweten.
Mij verbaast het zeer dat Rutte, toen de afschaffing van de dividendbelasting ter sprake kwam, wat door de oppositie breed werd uitgemeten, niet heeft gezegd: Jongens, doe normaal, ik zit hier voor de VVD, een partij die de belangen van grote multinationals behartigt, dat weet iedereen. Is het zo verbazend dat Wiebes en ik met deze partijen een deal maakten en in de onderhandelingen druk uitoefenden om met de afschaffing van de dividendbelasting akkoord te gaan?

Het waren onderhandelingen, mensen! Wij wilden dit actiepunt verwezenlijken en daar stonden weer andere actiepunten van de andere partijen tegenover, hè hè!
Hadden de kiezers niet in zo grote getale op ons moeten stemmen toch?
Maar wat gebeurt?
Er wordt gewezen op de werkgelegenheid die de afschaffing met zich mee zou brengen (zonder dat dit is aangetoond), er wordt een slap verhaal gehouden, er wordt omheen gedraaid.
En tenslotte zijn er mensen zoals onderzoeksjournalisten en een hoogleraar belastingrecht  die toch het naadje van de kous willen weten.
Allemaal heel begrijpelijk. Wie “draait” heeft iets te verbergen, zo denken deze onderzoekers terecht.
Een premier die heel direct en open probeert te ogen en steeds roept dat iedereen “normaal” moet doen loopt het risico dat mensen gaan denken. En dat is altijd riskant.
En als die mensen gaan denken, denken ze: wat wordt er toch gedraaid!
En als er wordt gedraaid dan is er dus iets te verbergen.
Het zou fijn zijn als er in de politiek echt wordt gepoogd om aan het publiek eerlijk uit te leggen wat de politieke prioriteiten van de diverse partijen zijn en hoe onderhandelingen kunnen verlopen.
Dat geeft werkelijk inzicht en dat betekent ook dat mensen, burgers een volgende keer beter weten op wie of wat ze moeten stemmen.

Uw persoonlijke gegevens: goud geld

Langzaam maar zeker begint nu toch eindelijk het besef bij mensen door te dringen dat hun persoonlijke gegevens een goudmijn zijn.
Dachten we met zijn allen voor niks en niemendal op Facebook en Twitter en WhatsApp te zitten, lopen we nu aan tegen de aloude leus: Voor niks gaat de zon op!
Natuurlijk hadden al die Facebook-gebruikers kunnen weten dat de oprichter van dit bedrijf multi-miljonair is geworden. Waarvan? Van idealen om mensen dichter tot elkaar te brengen all over the world? Welnee zeg, natuurlijk niet.
Van big business en big data, hè , hè.
Advertenties en de verkoop van al die gegevens, dat levert inderdaad goud geld op. Met alle risico’s van dien, zoals beïnvloeding van verkiezingen.
Daar zijn we nu wel achter en even lijkt het erop of Zuckerberg echt wordt aangepakt, maar in het Amerika van de bewondering voor ondernemerschap en succes, vertaald in exorbitante winsten, zal de straf voor Mark hoogstwaarschijnlijk beperkt blijven tot een beetje in de rats zitten voor een verhoor door senatoren.
Maar laten we eens kijken in ons eigen land. Als je je als zelfstandige wilt vestigen moet je je, let wel móét je je, van onze overheid inschrijven bij de Kamer van Koophandel.
Dan zou je zeggen dat je gegevens worden beschermd. Immers we hebben niet voor niets een Wet op de Privacy. De Kamer van Koophandel zelf zegt op haar website: “Wij verstrekken uw persoonsgegevens niet aan derden zonder uw toestemming, tenzij wij daartoe verplicht zijn op basis van de wet of een rechterlijke uitspraak of als dit noodzakelijk is voor de uitvoering van een overeenkomst tussen u en de Kamer van Koophandel”.
Maar wat blijkt?
Je persoonlijke gegevens zijn helemaal niet beschermd! Om te kunnen overleven, moeten de KvK’s, let wel móéten, je gegevens verkopen aan derde marktpartijen die er grof voor betalen om al die zzp’ers voortdurend lastig te vallen met aanbiedingen.
Als je daarvan af wil, moet je je laten uitschrijven met alle consequenties van dien.
Je krijgt dan problemen met de Belastingdienst en ongetwijfeld andere diensten van de overheid.
Terwijl de Facebook-gebruiker “vrijwillig” op Facebook zit en zo dom is om er met open ogen in te stinken – klinkt natuurlijk lullig maar is wel waar – is de KvK-gebruiker verplicht om zich, dwz zijn gegevens, te laten misbruiken voor commerciële doeleinden.
Het verhaal van de KvK op de eigen website is dus gewone volksverlakkerij
Er had moeten staan: Helaas zijn we gedwongen wegens bezuinigingen van uw overheid om uw gegevens door te verkopen aan derde partijen die daar commercieel een slaatje uit slaan. Onze excuses voor dit misbruik, het is tegen de wet, maar wij staan ook met onze rug tegen de muur. Wilt u deze praktijk(en) veranderd zien dan zult u toch echt op andere partijen moeten stemmen bij de volgende verkiezing, partijen die nog heil zien in een zorgvuldige overheid, in een rechtsstaat en in rechtszekerheid voor de eigen burgers.
Gelukkig (ja, gelukkig meneer Baudet!) hebben we Europa nog!
Vanaf 25 mei van dit jaar krijgen we in heel Europa de zogenaamde AVG: de Algemene Verordening Gegevensbescherming.
Onder deze wetgeving moet de organisatie die persoonsgegevens opslaat aan een aantal voorwaarden voldoen voor ze  persoonsgegevens aan derde partijen mag verstrekken, zoals goede en specifieke informatie over wat en aan wie ze die gegevens verstrekken, u moet toestemming geven en daarin volstrekt vrij zijn.
Dus met andere woorden: Geen verplichting je in te schrijven bij de KvK meer als deze gekoppeld is aan een door u niet gewenste gegevensverstrekking aan derden.
Kijk, dat onze overheid zijn eigen wetten aan de laars lapt, tja dat is tot daar aan toe, maar Europese regelgeving?
Dat zou wel eens flink wat kunnen kosten.
En waar is onze overheid gevoelig voor?
Juist: kosten!!!

Onvoorzien

Er zijn veel zaken niet te voorzien in dit leven. Ik sta er elke dag van te kijken hoe anders de dingen kunnen lopen dan je denkt.
Stel er word je in een quiz de vraag  gesteld: Er wordt een bouwproject gepland van 200 miljoen, er moeten 8000 woningen worden gebouwd waarin 20.000 mensen komen te wonen, hoelang van te voren zou, denkt u, zoiets gepland worden, inclusief locatie?
U mag kiezen: 10 jaar van te voren, 6 jaar van te voren, 4 jaar van te voren, 2 jaar van tevoren of 1 jaar van te voren?
Ik zou zelf eerder neigen naar 10 jaar.
Inmiddels weten we dankzij een klein zakelijk stukje in Het Parool dat  de strandtent Blijburg die volgens de toezegging tot 2027 kon blijven,  na de zomer al dichtgaat in verband met het gigantische bouwproject dat inmiddels al gestart is.
Had dat niet voorzien kunnen worden?
Nee dus kennelijk.
Ik woon inmiddels 2 jaar op IJburg en was gewend aan de dagelijkse gang met mijn hond naar het zeer gastvrije Blijburg, om daar te genieten van het unieke uitzicht, de vriendelijke bediening en de ondernemersspirit die bleek uit alle feesten en evenementen die er werden georganiseerd. Voor elk wat wils, kleine gastjes in de zomer, al ijs-likkend met zwembandjes, ouderen zoals ik, hondenbezitters, families, iedereen was en is er nu nog welkom.

Mij werd vorig jaar nog meegedeeld dat Blijburg nog 2 jaar kon blijven op deze locatie terwijl was toegezegd zeker 10 jaar.
Ik schrok ervan en vroeg of er niets aan te doen was. Het personeel schudde treurig het hoofd. Tegen de gemeente Amsterdam was geen kruid gewassen, bleek de boodschap.
Maar de verwachting was ook dat Blijburg vrij snel weer elders kon worden opgebouwd.
Nee. Ook die hoop wordt de bodem ingeslagen.
Inmiddels weten we dat 2 jaar alweer 1 jaar is geworden en dat Blijburg wellicht in 2023 dus over 5 jaar, kon ook 6 jaar worden, opnieuw zou kunnen beginnen elders maar enige zekerheid is er niet. Het personeel verwachtte dat het einde oefening zou zijn voor Blijburg!
Het lijkt erop of daar geen traan om wordt gelaten maar IK doe dat dus wel!
Daarom wil ik hier nogmaals een stuk uit De Brug citeren van 19-07-2012 dus 6 jaar geleden waar bovenaan een mooie foto met de eigenaresse Stanja van Mierloo is te zien met vlag.
De titel luidt: “Blijk van erkenning voor populaire strandtent: Blijburg tot najaar 2014 op huidige locatie”. In het artikel wordt bovendien aangegeven dat in 2015 de stadsstrandtent die al zo vaak heeft moeten verhuizen in haar tienjarige bestaan, verkast naar “het mooiste plekje van Centrumeiland, de noordpunt” voor ten minste twaalf jaar. Stanja is superblij en beschouwt het als een blijk van erkenning dat Blijburg er helemaal bij hoort. Amsterdam spreekt hiermee uit hoeveel we voor IJburg en de rest van de stad betekenen, aldus de eigenaresse. Dat was niet altijd de visie van de gemeente, zeker niet in de pioniersdagen van Blijburg. Stanja zegt dat ze toen vaak heeft moeten vechten tegen de ambtelijke molens. Wij wilden een nomadische onderneming zijn en zoiets was nieuw voor de gemeente. Maar dat is veranderd, aldus Stanja in 2012. We hebben ons bestaansrecht bewezen en ik voel me gedragen door de gemeente Amsterdam. Er is geen strijd meer, er is samenwerking.

Tja, samenwerking…
Zoveel samenwerking dat het bouwproject de nomadische strandtent die dacht 12 jaar te kunnen blijven en daartoe veel investeringen deed, wegvaagt.
Bouwen, bouwen en nog eens bouwen lijkt het devies. Voor wie?
Voor zelfbouwers, alle kavels schijnen al verkocht te zijn en ach ja er komen stranden, natuurlijk, maar Blijburg, met zijn unieke uitstraling en bijzondere festivals en zigeunermuziek-avonden, waar een ieder welkom was?
Stanja heeft het nakijken.
Zelfs een dochter van de bekende D66er met ongetwijfeld een goed netwerk kan dus niet op tegen de onvoorzienigheid van een grote gemeente als Amsterdam.

Schrille tegenstelling

Op 1 februari jl vraagt Vera Bergkamp van D66 aan haar partijgenote  en minister van Onderwijs en Cultuur Ingrid van Engelshoven of zij heeft kennisgenomen van het bericht “Zorgen over Joods cultureel erfgoed buiten de grote steden” waaruit blijkt dat er Amerikaanse joden aan te pas moeten komen om nog te redden wat er te redden valt. Van Engelshoven stelt haar min of meer gerust en verwijst tevens naar een  Verkenning Herdenkingscultuurnota die nog moet komen.
Op 19 februari reageert Van Engelshoven op het verzoek van haar partijgenote  van 30 januari waarin zij mede namens CDA, ChristenUnie en VVD vraagt om een debat over hoe we ons erfgoed kunnen beschermen en behouden.
De minister antwoordt dat er eerst twee brieven moeten worden verzonden door haar aan de Kamer over de uitkomsten van een Erfgoed Telt-traject en een advies van de Raad voor Cultuur en de Raad voor de Leefomgeving en Infrastructuur over een toekomstbestendig erfgoed-beleid en -stelsel.
Er is dus nogal wat heen en weer gevraag en gedoe tussen de D66 dames partijgenoten.
Vera maakt zich zorgen en wil een publiek debat, Ingrid schuift vooral voor zich uit en ook ten aanzien van de vraag over het Joodse Erfgoed buiten Amsterdam verwijst ze naar komend beleid.
Des te opvallender is de kloeke benadering van het tot rijksmonument aanwijzen van de muur van Mussert. Het ontwerp besluit ligt al ter inzage in Amersfoort bij het Rijksinstituut voor cultureel erfgoed met een begeleidende argumentatie waarin de minister alweer verwijst naar de genoemde verkenning.
Wat we in elk geval tot nog toe weten is dat het huidige beleid inzake rijksmonumenten uitgaat van behoud en beheer en alleen in het uiterste geval van uitbreiding van rijksmonumenten, waarvan we er overigens 63.000 hebben, voornamelijk woonhuizen.
Vanwaar die haast, vanwaar die kloekheid?
Waarom kan het aanwijzen van de muur als rijksmonument niet wachten tot de Kamer -discussie over cultureel erfgoed is geweest?
De muur stort in, dat is al veel langer het geval en de campinghouder wil weten waar hij aan toe is. Oké. Is dat een reden een zo controversieel bouwwerk tot rijksmonument te verklaren? We zijn al vanaf 2004 bezig met de muur van Mussert. Toen leefden er nog mensen die in het verzet hadden gezeten en tegen waren.
Als je maar lang genoeg wacht is die generatie van “gevoelige” ervaringsdeskundigen uitgestorven, zie ook pag 13 van De muur van Mussert van René van Heijningen waar hij zegt: “Aanwijzing van de muur als monument zou anno 2004 tot te veel maatschappelijke onrust leiden, zo vreesde de verantwoordelijk wethouder van Ede. Na een gesprek met vertegenwoordigers van het voormalig verzet liet zij zich overtuigen dat er elders in Nederland nog genoeg te zien was dat aan het NSB-verleden herinnerde”. Is dat een reden om de muur dan nu maar tot rijksmonument te verklaren, nu deze mensen niet meer leven, nog voor een discussie over cultureel erfgoed dus ook fout erfgoed is losgebarsten?

Wonderlijk allemaal.
Als je kijkt naar de zorgen van de Stichting Synagogen Noord- en Oost-Nederland bij monde van de heer Mak (wellicht familie van Geert die juist met andere historici pleit voor behoud van de muur) die  juist het vergroten van kennis over en begrip van Joods Cultureel Erfgoed zo belangrijk acht, dan is het schrijnend te noemen dat alle belangstelling in 2018 uitgaat naar een fascistisch bouwwerk dat aan Neurenberg doet denken en waar architecten zo in geïnteresseerd zijn. Dit in plaats van zorg voor de synagogen in de mediene die de laatste vertegenwoordigers zijn van een vervolgde en bijna uitgemoorde groep Nederlandse joden.
Als de synagogen sterven, zo zei een rabbijn, krijgt Hitler toch nog gelijk.
Als Van Engelshoven de muur van Mussert tot rijksmonument maakt en deze voor 2 miljoen wordt opgeknapt ter lering en vermaak(?) voor de jeugd, krijgt in elk geval Mussert gelijk die de muur “voor eeuwig” wilde bouwen!

The Passion; een remake van Sinterklaas en zwarte Piet

Het is weer zover: Paastijd
Dat werd bij ons thuis altijd gevierd met onschuldige en seculiere chocolade paashazen en het zoeken naar met eigen hand geverfde eieren.
Maar er is natuurlijk ook de niet weg te denken christelijke en minder onschuldige variant.
Terwijl Kerstmis nog in het teken staat van de geboorte van nieuw leven in casu Jezus, wie kan daar wat tegen hebben, gaat het tijdens de Pasen over zijn gruwelijke einde aan het kruis.
Dat wordt bezongen in de veel geroemde Matthäus-Passion en sinds alweer een aantal jaren herbeleefd in het massale theatergebeuren The Passion, dat zich afspeelt op steeds een andere plek.
De kruisiging van de (let wel joodse) Jezus is een voor Joden precaire zaak want in het verhaal wordt hen die vreselijke dood al eeuwen in de schoenen geschoven.
Ik moet daarbij even denken aan een anekdote uit de tijd dat mijn dochter 10 was.
Ze zat op een openbare basisschool die met medeweten van de ouders had besloten godsdienstles aan het programma toe te voegen in het kader van de noodzakelijke algemene ontwikkeling. De les zou gaan over verschillende godsdiensten en indoctrinatie zou uit den boze zijn.
Na enige aarzeling, mijn vader had me altijd ingepeperd dat het ware antisemitisme van het christendom kwam en dat had alles te maken met de kruisiging van Jezus (denk even aan de zin uit de bijbel:”mijn bloed zal over u komen”) streek ik mijn hand over mijn hart . Een mens moet tenslotte ruimdenkend zijn.
Na de allereerste les kwam mijn dochter thuis met het verhaal dat volgens juffrouw Smid de hoge joden Jezus hadden vermoord.
Tja wat doe je dan als moeder? Ik wilde mijn kind niet van de les afhalen, dat zou voor haar te ingrijpend zijn, maar  vroeg haar of ze in de volgende les tegen de juf wou zeggen dat Jezus een jood was en dat de Romeinen hem  hadden gedood.
Dat was wel lastig voor haar maar ze kweet zich uitmuntend van haar taak en kwam na de volgende les trots vertellen dat ze was opgestaan en in de volle klas had verteld wat ik gezegd had.
Daar had juf Smid niet van terug gehad, begreep ik.

Dit jaar besloot ik eens naar  The Passion te kijken omdat het spektakel zich afspeelde in de Bijlmer.
Ik was ervan overtuigd dat dat een hele originele uitvoering zou zijn met een zwarte Jezus en een moslima met hoofddoek als Maria.
Wat een teleurstelling toen er een witte jongeman die zich slechts onderscheidde door een oortje – eigenlijk meer een gigantisch apparaat – in zijn oor en een slappe gelaatsuitdrukking voor Jezus door moest  gaan.
Erger werd het toen er werd ingezoomd op een overduidelijk zwarte Judas die, zo bleek al snel, van een afstand verderfelijke plannen zat te maken.
Hoe was dit mogelijk dacht ik nog, zo snel na  de in Dokkum volledig uit de hand gelopen Pieten-discussie.
En het bleef er niet bij: Maria liep er met een geblondeerd kapsel en een  glimmende jurk waarin haar tieten duidelijk uitkwamen, gelikt bij, terwijl de hoer met de enge ziekte die Jezus aanraakte , u raadt het al, zwart was!!
Die arme Noraly Beyer die alles aan elkaar moest praten, wat leefde ik met haar mee.
Enfin, ik kon nog wel live – dat wil zeggen digitaal – meelopen met de meute, maar nadat ik had geconstateerd dat tegen dit oude zwart/wit-sprookje dat al zoveel narigheid  voor een minderheid had opgeleverd, geen kruit gewassen was, heb ik de tv maar uitgezet.
De ongetwijfeld spectaculaire kruisiging missend, ik had nog wel kennisgenomen van het ronddelen door de bleke jongeman van stukjes tortilla als zijnde zijn vlees aan zijn zogenaamde vrienden (wie doet zoiets?), zapte ik van buiten hun schuld dakloze mannen die hier in dit land notabene geen dak boven hun hoofd konden vinden, naar zwarte vluchtelingen die dankzij Europa in mensonwaardige gevangenissen in Libië zitten en geen kant op kunnen.
Ook al hangen ze niet aan een kruis genoeg lijdende medemensen om daadwerkelijk com-passie mee te hebben.

De toekomst van de sociaal democratie?

Vrijdag 23 maart konden we bij Nieuwsuur een voorproefje zien van wat ons te wachten staat wat betreft de toekomst van de sociaal democratie in Europa.
Sinds enige tijd weten we dat de sociaal democraten het moeilijk hebben en dat beeld is bevestigd door de recente verkiezingen.
De PvdA  scoorde weer minder over de hele linie maar wel weer meer dan ze zelf dachten.
Opvallende resultaten waren: een zege voor Groen Links vooral in Amsterdam, Utrecht en Haarlem, een duidelijke entree van Denk in het politieke landschap en een saillant onderscheid tussen linkse steden en die waar de lokalen zegevierden als in Den Haag met de oud PVV-er De Mos en Rotterdam met Leefbaar of bv Emmen met Wakker Emmen.
Denk had zijn opkomst en winst – zo bleek uit interviews met stemmers op die partij – te danken aan het gevoelen van vooral Turkse en Marokkaanse medeburgers dat de PvdA hen had laten vallen. Zij hadden zich door die partij in de steek gelaten gevoeld. Ze voelden zich steeds vaker in dit land gediscrimineerd zoals bv op de arbeidsmarkt.
En dat had de PvdA dus stemmen gekost.
Saskia Dekkers van Nieuwsuur liet ons vanuit Denemarken, het land dat bij ons nog steeds de reputatie heeft van medemenselijkheid omdat in dat land tussen 1940 en 45 het minste aantal joden zijn afgevoerd, een ander beeld zien.
Daar vonden  de sociaal democraten dat ze genoemde groepen te lang hadden gepamperd en zetten ze nu een harde lijn in.
Opvallend shot was in een crèche waar dankzij het nieuwe beleid varkensvlees hoog op de menulijst stond. Eerder was  die vleessoort van de menulijst afgevoerd vanwege moslimkinderen die geen varkensvlees aten.
Het werd hen nu letterlijk door de strot geduwd omdat kinderen nooit te vroeg konden integreren aldus de aanvoerder van de Deense sociaal democraten.
Migranten moesten werken, kregen anders geen uitkering of huisvesting meer en asielzoekers konden Denemarken niet meer in als het aan de partij lag.
Buma, Wilders, Baudet, ze zouden hun vingers erbij aflikken.
Dekkers bejubelde de aanpak  vanwege het grote verkiezingssucces.
Kennelijk was dit voor haar op dat moment de enige maatstaf.
Graag had ik haar gevraagd wat ze in Nederland van de winst van Denk en Groen Links vond. De laatste partij had geweigerd aan een kabinet deel te nemen dat het Vluchtelingenverdrag  wou openbreken en internationaal-rechtelijke regels naar de eigen hand zetten.
Nationalisme verdrong zowel het sociale als het democratische van de Deense sociaal democraten.
Vrijheid van godsdienst was kennelijk niet meer zo aan de orde in dat land?
Mij lijkt deze weg voor Asscher en de zijnen in elk geval geen begaanbare.

Natuurlijk

Jan Terlouw heeft het boekenweek-essay geschreven: Natuurlijk.
Daarin analyseert hij hoe we omgaan met de natuur, de risico’s daarvan en doet hij oplossingen aan de hand.
Hij stelt dat fossiele brandstoffen eigenlijk een product zijn van de zon-vroeger. Het heeft miljoenen jaren geduurd ze aan te maken en wij verbruiken ze nu in rap tempo.
Beter voor het milieu is gebruikmaken van de zon-nu. Gebruikmaken van de zon-nu doe je bv door zonnepanelen.
Levert de zon-nu genoeg voor het dagelijks gebruik?
Jazeker, zegt Terlouw, in overvloed. De zon straalt in een uur een hoeveelheid energie naar de aarde waar de hele mensheid een jaar genoeg aan zou hebben.
Wat betreft milieuschade blijken mensen en hun consumptiegedrag met name in de geïndustrialiseerde landen het grootste probleem te zijn. Hun persoonlijke biologische footprint is veel te groot. Ze laten de aarde slechter achter dan toen ze kwamen.
Hij noemt als voorbeeld dat één Amerikaan erbij qua footprint gelijk is aan negen mensen uit India. Hij houdt ons daarmee een spiegel voor. Maar hij is erg optimistisch ten aanzien van de mogelijkheden tot gedragsverandering. We zijn technisch zover met onze digitalisering en robotisering, waarom zou het dan niet mogelijk zijn om zonne-energie sneller, meer en functioneler aan te wenden aldus Terlouw.
Vliegen moet veel duurder worden evenals voor het milieu belastende materialen als plastic.

Mijn conclusie is dat volgens dit model alleen de rijken zich nog milieuvervuiling kunnen permitteren. Op wereldschaal is dit nu al het geval maar binnen welvarende landen zal geld dan steeds meer de toegangspoort tot CO2 gebruik zijn.
Terlouw stelt dat we onze leefstijl kunnen behouden als we de groei van de economie niet langer centraal stellen of de belangen van het kapitaal.
Maar ik ben toch bang dat deze éminence grise ons vanuit zijn prachtige landgoed een worst voorhoudt.
De vraag bv hoe je mensen ertoe kunt bewegen minder te vliegen betekent dat ze afscheid moeten nemen van de gewenning om even een weekendje Barcelona te doen voor de gezelligheid, grote afstanden af te leggen voor het werk of familiebezoek en in het algemeen afstanden niet langer als onoverbrugbaar te zien maar behorend bij het leven van een moderne globalist.
Nu al blijkt dat de meeste gemeenten energie-neutraal willen zijn maar stuiten op onwillige burgers die geen windmolens in hun achtertuin willen of de voorkeur geven aan weilanden boven zonneweides (met zonnepanelen).
Het is zo simpel, zegt Terlouw, maar dat het in de praktijk niet zo simpel is blijkt wel uit het feit dat de Club van Rome al in 1972 waarschuwde. We hadden dus al 50 jaar de tijd om maatregelen te nemen. En je kunt je ook afvragen wat hij als minister van Economische Zaken in 1981 of als Commissaris van de Koningin in Gelderland in de jaren negentig of als kamerlid zowel van de Tweede Kamer als later van de Eerste Kamer daadwerkelijk heeft gedaan met betrekking tot het onderwerp. Hij was ook secretaris-generaal van de Conferentie van Europese Transportministers. Had hij daar de kwestie wellicht kunnen aanroeren dat kosten van transport van met name ons voedsel niet de werkelijke milieukosten weergeven?
Ik heb het in elk geval geen journalist aan hem horen vragen.
We hebben hersens die op de korte termijn zijn ingesteld aldus Terlouw maar volgens neurowetenschapper Sitskoorn zijn er ook frontale kwabben. Daarmee kunnen we op de langere termijn denken en leren van fouten uit ons verleden.
Die kunnen we inschakelen.
Voorlopig  zie ik alleen dat politieke leiders met een buitengewoon korte termijnvisie aan de winnende hand zijn.