Concept verkiezingsprogramma van de VVD vooral ‘link’

Link naar het Brievenboek Jacqueline en ik:

http://www.joycehes.nl/wp/verhalen/

Concept verkiezingsprogramma van de VVD vooral ‘link’

Met verbazing werd door de media en in praatprogramma’s gereageerd op het Concept verkiezingsprogramma van de VVD: “Samen aan de slag”. Het zou zo links zijn…
Klaas Dijkhoff werd er oa op aangesproken in Op 1.
Zinnen als: “Om een gezonde vrije markt te beschermen is een sterke overheid nodig” en “De noodzaak problemen aan te pakken als gevolg van een doorgeschoten marktwerking” doen vermoeden dat de VVD terugkomt op haar neoliberale grondhouding van de laatste periodes.
Nu vindt deze partij dat een sterke overheid noodzakelijk is op terreinen als wonen en vervoer, waar moet worden ingegrepen. Ook ten aanzien van de sociale zekerheid zou je kunnen zeggen dat de VVD wat afstapt van oude standpunten.

Waarom vind ik het programma vooral ‘link’?
In het kort gezegd omdat de VVD met dit programma een op het eerste gezicht socialer beleid combineert met  een dubieuze focus op een oncontroleerbare centralistische overheid. Dit centrale gezag zou geen last meer moeten hebben van rechters die het herinneren aan eigen wet- en regelgeving dan wel Verdragen die dat gezag heeft op te volgen. Ook worden gemeenten die lastig zouden kunnen zijn, en ongedocumenteerden een minimale opvang geven, of krakers enigszins gedogen… kaltgestellt in het  Conceptprogramma.

Het EVRM (Europees Verdrag tot bescherming van de Rechten van de Mens en de fundamentele vrijheden) en het Europese Hof voor de Rechten van de Mens zijn de VVD een doorn in het oog, zeker als dit Verdrag en dat Hof Europese waarden vertegenwoordigen waar de VVD inmiddels geen behoefte meer aan heeft, kennelijk.
Men wil aanpassing van het EVRM zodat het Comité van Ministers in de Raad van Europa de mogelijkheid krijgt om uitspraken van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens die indruisen tegen de bedoeling van de lidstaten te corrigeren.
Volgens mij staat Baudet hier te juichen!

De Urgenda-zaak wordt een paar keer genoemd als slecht voorbeeld van een zaak waarbij rechters op de stoel van de politiek en politici gaan zitten.
In mijn blog heb ik indertijd het Syri-proces genoemd, waarbij het ging om discriminatie door de overheid. De VVD wil de burgers meer bij de politiek betrekken, maar als die burgers zich verenigen in Stichtingen of Verenigingen om te procederen uit naam van het algemeen belang (omdat ze zich wellicht machteloos voelen ten opzichte van die overheid die zich niet aan eigen grondregels houdt) snijdt de VVD ze de pas af. Deze mogelijkheid die juist voor klimaatactivisten of privacy-belangenbehartigers of vertegenwoordigers van minderheden zo cruciaal is, wil de VVD dus afserveren.

De rechter als corrigerende factor bij doorgeschoten centraal ingrijpen of juist onthouding van ingrijpen (zoals bij het milieu), het kan volgens de VVD niet de bedoeling zijn…
En wat te denken van de zin: “Bij vermoeden dat organisaties tegen de democratische  kernwaarden handelen worden subsidies of vergunningen ingetrokken”. Hier worden ook tv-omroepen genoemd die op basis hiervan kunnen worden geweigerd (door die sterke overheid dus!).
Wonderlijk dat deze partij met zulke voornemens in de persoon van Rutte zoveel moeite heeft met de houding van de PIS in Polen dat rechters buiten spel zet en met Hongarije dat met Orban inmiddels een autocratie is geworden, die niets moet hebben van onwelgevallige media die zijn beleid of de corruptie aan de kaak stellen.

Zover zijn we hier misschien nog niet maar als je naar de migratie en integratie pagina’s van het programma kijkt gaan we toch wel aardig in die richting…
Prioriteit is in elk geval: Europees buitengrenzen-beleid, waardoor migranten desnoods vanuit gesloten opvang van de grens worden teruggestuurd naar veilige landen.
Wat dan veilig is, wordt niet nader toegelicht maar laat zich raden.
Daartoe moet de Marechaussee worden uitgebreid om andere landen te helpen bij het beschermen van de gezamenlijke Europese buitengrenzen tegen vluchtelingenstromen.
Van ngo’s die het opnemen voor vluchtelingen of migranten die met gevaar voor eigen leven ellende en oorlog ontvluchten in de hoop op bescherming en een beter leven in Europa (the American Dream in de zin van je droom op een beter leven volgen voor jou en je bedreigde gezin), de liberale VVD moet er niets van hebben, noch van deze vluchtelingen noch van de ngo’s! Zie het voornemen tot: “Strafbaarstelling van illegaal verblijf of het faciliteren daarvan en het ophalen van migranten door ngo’s” .

Wat betreft vluchtelingen: “Geboden opvang is geen recht maar een gunst,” (dat moet duidelijk zijn) “integratie is een verplichting en het spreken van Nederlands zijn voorwaarden om deel te nemen aan  de vrije samenleving”. Dit geldt niet voor expats, die alleen Engels spreken, maar in dit land kun je beter arriveren onder het kopje expat dan als vluchteling.

Wonderlijk is ook: “Statushouders blijven op speciale integratielocaties waar zij een intensief inburgeringstraject doorlopen”. Mij lijkt het een contradictio in terminis.
Verder: “Een jaarlijks quotum voor hervestiging van vluchtelingen, dat mede gelet op het maatschappelijk draagvlak ook nul kan zijn”.
“Vluchtelingen selecteren we op basis van inpasbaarheid in de Nederlandse samenleving”,
“Uitgenodigde vluchtelingen geven we een tijdelijke verblijfsvergunning van drie jaar (is nu vijf) en daartoe moeten Europese asielregels worden aangepast”.
Volgens de VVD zouden als alles niet werkt zoals deze partij wenst, ook crisismaatregelen mogelijk moeten zijn als het VN Vluchtelingen verdrag opzeggen of aanpassen.
En zelfs: Een opt out clausule voor EU-afspraken op het gebied van asiel en immigratie wanneer hervorming van het Europees asielrecht onvoldoende ruimte biedt om de genoemde maatregelen ten tijde van crisis (welke en hoe?) uit te voeren…
Dit noemt de partij: vervolmaking van het migratiebeleid.

Enfin, Orban kan tevreden zijn. Zelfs Nederland dat altijd zo met het vingertje wees naar andere landen als het om mensenrechten ging, is overstag nu de grootste partij in het land lak lijkt te hebben aan die grondregels die na de Tweede Wereldoorlog met zijn afschuwelijke drama’s als een Holocaust, zijn vastgesteld en er graag veranderingen in willen aanbrengen ten behoeve van Holland eerst!

Maar de grootste rillingen bezorgde mij de passage over ontwikkelingshulp.
“Sluiting van ambassades die zich hoofdzakelijk met ontwikkelingshulp bezighouden. Diplomatieke posten zijn er voor de Nederlandse belangen en dienen niet als pinautomaat voor het gastland”.
Nederland moet zijn criteria voor ontwikkelingshulp verruimen in die zin dat  hulp bij grensbewaking in Afrika als ontwikkelingshulp moet worden gezien.
“Toekenning van noodhulp op basis van waar onze belangen liggen om vluchtelingenstromen te voorkomen en niet meer primair op basis van waar de noden het hoogst zijn of de VN het geld wil besteden”
Kortom ook nog eens de doodsteek voor de VN als ze iets willen doen aan de situatie van de Rohingya’s.
Samengevat: Ontwikkelingshulp was ooit: hulp en ondersteuning van derde wereldlanden, is inmiddels geworden steun voorzover het het economisch belang dient van Nederland en wordt dus als het aan de VVD ligt: investering in het voorkomen van vuchtelingen-stromen.

Even ter vergelijking: De reactie van de VVD op de Kristallnacht zou zijn om onder het kopje: ‘Hulp aan Duitse joden’, investeringen te doen in het versterken van de buitengrenzen zodat deze Duitse joden Nederland niet in kunnen (met natuurlijk een verwijzing naar het maatschappelijk draagvlak).
Ook zou de VVD waarschijnlijk in het gunstigste geval wat fondsen vrijmaken ten behoeve van herstel van schade aan woningen en winkels en daarbij als voorwaarde stellen dat als dat geld wordt aanvaard er een brief moet worden ondertekend dat diegenen die van die regeling profiteren in elk geval niet naar Nederland zullen afreizen.

Wat mij betreft mag dit verkiezingsprogramma als een parafrase op Levinas heten: Het werkelijke gelaat van de VVD!

Over de houdbaarheidsdatum

Joe Biden en zijn running mate Kamala Harris hebben gewonnen! Hiep hiep hoera!
Wat een nieuws! Ik durfde er niet meer in te geloven sinds die nacht vier jaar geleden dat ik al in mijn bedje lag en dat mijn geliefde lijkbleek en zoals hij zei ‘kotsmisselijk’ de slaapkamer betrad. Ik dacht meteen dat hij een voedselvergiftiging had opgelopen maar nee, het enige wat hij nog uit kon brengen was: “Trump heeft gewonnen”.
Zo jammer dat hij nu deze uitverkiezing van Biden niet meer mee kon maken.
5 augustus jl besloot hij tot een ‘goede’ dood (zie mijn blog van de afgelopen week).
Toch kan ik het maar niet nalaten te somberen in plaats van feest te vieren met de maximaal 2 bezoekers die in mijn woning zijn toegestaan en de champagne te ontkurken.
Zorgen te over: gaat Trump het Witte huis wel verlaten tzt? Zal hij zijn achterban opjutten geweld te gaan gebruiken zoals zijn zoon Eric deed?
Maar waar ik mezelf nog het meest op betrap is de bezorgdheid over de 78-jarige Biden.
Haalt hij 20 januari wel of wordt hij misschien alsnog geveld door Covid 19?
Kan hij op zijn oude dag nog wel op tegen zoveel tegenwerking en intimidatie van de zittende president?

De zorgen over Biden kunnen niet los worden gezien van de Hollandse cultuur waarvan ik deel uitmaak. In dit land ben je boven de zeventig inmiddels al behoorlijk bejaard.
En daar heeft de pandemie nog eens een extra schepje bovenop gedaan met de voortdurende beklemtoning van de kwetsbaarheid van de zeventig-plusser.

Nu is er dan een politica Corinne Ellemeet, voluit de Jonge van Ellemeet, een jonkvrouwe, die Groen Links in de regering moet gaan helpen met haar 44 jaar.
Zij stelt voor om bij iedere eventuele operatieve ingreep bij een 70-plusser een geriater in te schakelen die dan mee kan kijken of de ingreep wel tot een verbeterde kwaliteit van leven leidt of wellicht overbodig is.
De VVD heeft al enthousiast gereageerd en steunt het voorstel volmondig.
Volgens Ellemeet die tweede op de lijst van Groen Links wordt, heeft haar voorstel niets te maken met kostenbesparing en natuurlijk moet er juist goed geluisterd worden naar de patiënt zelf, wat zeer valt toe te juichen. Maar als dat allemaal zo belangrijk is waarom dan toch die extra geriater?

In de Initiatiefnota Zorg in evenwicht; keuzevrijheid centraal, van 5 jaar geleden heeft ze nog uitdrukkelijk betoogd dat het patiënt-perspectief onnodige zorg waar de patiënt geen behoefte aan heeft dan wel de kwaliteit van leven vermindert, voorkomt. Juist dit perspectief en het serieus nemen daarvan vormt een aanvulling op het soms eenzijdig klassiek-medische perspectief van de zorgverlener aldus Ellemeet in haar Nota.
Ze bepleit om verspilling van geld en tijd aan bureaucratie tegen te gaan en de patiënt/verzekerde dus meer zeggenschap te geven.
Maar nu na 5 jaar denkt ze er ten aanzien van de 70-plusser duidelijk anders over, want waarom zou ze nu een extra arts en dus meer rompslomp en bureaucratie aan het beoordelingsproces toevoegen als ze er zo overtuigd van is dat de patiënt zelf zo goed kan bepalen wat voor haar of hem goed is?

De enige echte reden die ik kan bedenken, is dat ze vindt dat de kosten van al die nieuwe heupen en knieën de pan uitrijzen en dat dadelijk de jongeren de rekening moeten betalen zoals ze nu de rekening betalen van de pandemie die vooral ouderen treft.
Maar laat ze dat dan ook zeggen!!! Dat is wel zo transparant en dan weten we tenminste ook op welke kiezers de partij van Jesse Klaver zich richt nl de jongeren ter linker zijde van het politieke spectrum. En dan weet ik dus ook dat ik dit keer niet op ze ga stemmen. Overigens waren ze ook behoorlijk afwezig waar het het onderwerp biomassa betreft (in mijn wijk IJburg is ze dat behoorlijk aangerekend).

En dan was er natuurlijk ook het college van professor Scherder die haarscherp liet zien dat de oudere medemens wel minstens een half uur aan één stuk zijn stappen moet tellen en veel boeken lezen om zijn witte dan wel grijze hersencellen te onderhouden.
Nu zijn de bibliotheken vooralsnog dicht, dus dat is helaas niet gunstig voor de bloedbaan en de energietoevoer en zal, ben ik bang, de ontlezing van ouderen even snel doorzetten als die van jongeren.

Maar terug naar de VS. Bij een vergelijking valt op dat degenen die we hier met bemoeizorg overstelpen vanwege hun kwetsbaarheid daar respectievelijk 70 en 74 miljoen kiezers naar de stembus hebben gekregen om vervolgens één van deze kwetsbare oudjes tot de belangrijkste leider van het land te maken!
Zou er bij de voorselectie door de Republikeinen vier jaar geleden dan wel bij de Democraten nu, een geriater aan te pas zijn gekomen?
En zou die dan hoofdschuddend de arts die Trump behandelde voor Covid hebben afgeraden om nog enige actie te ondernemen.
Zou hij misschien hebben geadviseerd: Niet meer doen hoor! Deze man is duidelijk over de houdbaarheidsdatum???

Een ‘goede’ dood

Op 5 augustus jl is mijn vriend Jan Monasso overleden. Ik heb aan hem een In Memoriam gewijd op die dag.
Hij had lewy bodies, een vorm van Alzheimer en had drie jaar terug de diagnose gekregen van het Alzheimer-centrum van het VU/AMC. Hij zat in de onderzoeksgroep en was daar zeker in het begin nog wel trots op, dat hij zo, als object van onderzoek, meewerkte aan de ontwikkeling van het onderzoek naar dementie.
Gaandeweg echter moest hij bekennen dat hij achteruitging. Zijn fijne motoriek bv. Hij was altijd een klusser geweest en dat werd steeds lastiger. Hij had als technicus in de ICT-wereld gezeten maar bediening van de computer en zijn telefoon werd steeds moeilijker. Hij raakte het overzicht kwijt.
Hij verloor kilo’s, begon tegen heug en meug chocola en zoete toetjes te eten maar het hielp niet. Hij werd magerder, zijn toch al vrij zachte stem ging achteruit, evenals zijn concentratie.
Wat misschien nog het ergste was: Jan de lezer, Jan de nieuwsman en de sociaal zeer geïnteresseerde, viel boven een boek in slaap en kon zich in gezelschap moeilijk nog verstaanbaar maken. De eter en drinker werd stiller…
In het weekend van 10 en 11 juli nam hij zijn besluit: hij wou niet meer. Op 78-jarige leeftijd en nog beschikkend over een duidelijke wil, maakte hij kenbaar dat hij euthanasie wou.
Dat besluit kwam niet helemaal uit de lucht vallen. Jan was zijn leven lang humanist en al voordat hij lewy bodies kreeg lid van alle organisaties die zich met euthanasie bezighielden.
We zijn samen nog naar een Symposium van de Levenseinde-kliniek geweest. Hij was al lang lid van de NVVE en van de Coöperatie de Laatste Wil en had al een wilsverklaring en levenstestament klaar liggen. Ook was de huisarts een jaar eerder al benaderd over een eventuele euthanasie.

Hij is in de drie weken na zijn besluit langs vier artsen geweest: de huisarts, de neurologe die het onderzoek aan het VU/AMC leidde, de scen-arts en een geriatrisch arts en aan hen allen kon hij duidelijk maken dat hij zijn leven wou beëindigen en daar nu ook goede redenen voor had. Zijn vooruitzichten waren slecht. Voor deze ziekte stond officieel 6 jaar.

5 augustus was het zover.
Ik was er die dag bij en heb mee mogen maken dat Jan volkomen overtuigd en helder maar ook heel rustig de overgang maakte van leven naar dood. Toen zijn dochter hem nog op het allerlaatst vroeg: Hoe voel je je, pa, zei hij: Heel ontspannen!
Het was, hoe gek het ook klinkt, een geschenk dat Jan zo omringd door zijn dierbaren en zo vredig kon sterven, nadat hij drie weken lang afscheid had genomen van zijn familie en lieve vrienden. Voor mij als zijn geliefde en vriendin was het een grote troost dat Jan is overleden zoals hij heeft geleefd, geliefd en nog midden in het leven staand, niet weggestopt en alleen nog een schim van zichzelf.

Op 29 oktober jl is overleden: Marjolijn van Dierendonck-Daams op 85-jarige leeftijd.
Ik kende haar van de Humanistische Uitvaartbegeleiding. Zij heeft als humanistisch uitvaartbegeleider 40 uitvaarten gedaan!
Toen ik als zogenaamde HUB-er aantrad bij de HUB Noord Holland in 2012 was zij mijn mentor. Ze was toen dus al 78, maar als je haar zag en meemaakte leek ze 68.
Ze was helder, zag er opvallend verzorgd uit, had een goede smaak en kon soms best een beetje streng uit de hoek komen. Je merkte aan haar dat ze ‘juf’ was geweest! Maar altijd recht door zee en beargumenteerd. Naar gelang ik haar beter leerde kennen raakten we meer betrokken bij elkaar. We deelden onze problemen met relaties, die zowel zij als ik wisselend in ons leven hadden gehad, we praatten over onze kinderen en over het leven.
Marjolijn was een moedig mens. Ze schuwde niet om mij aspecten van haar achtergrond te vertellen die ze zelf als lastig en ook pijnlijk had ervaren.
Ik begon haar steeds meer te waarderen.
Vier jaar geleden ben ik van de Amsterdamse binnenstad naar IJburg verhuisd.
Ze heeft me hier nog opgezocht. Ze was 82 inmiddels en we liepen naar Blijburg.
Ik kon haar haast niet bijhouden en vol bewondering en een tikje hijgerig zei ik haar dat ik vond dat ze zo geweldig goed liep voor haar leeftijd. Marjolijn beaamde dat maar voegde eraan toe dat het met haar hoofd anders was. Ze begon steeds meer te vergeten en het overzicht te verliezen. Vorig jaar bij een reünie in Zandvoort van ons HUB-clubje vertelde ze dat ze een vasculaire dementie had. Ze kwam het huis niet echt meer uit en leed er zichtbaar onder.
Marjolijn was in haar leven een zeer onafhankelijke vrouw, zoals Jan een onafhankelijke man was. Beiden waren duidelijk humanist.
Marjolijn heeft zelfs midden jaren 90 Stichting de Einder opgericht. Haar hele leven was ze een duidelijke voorstander van de mogelijkheid van euthanasie.
Wat Jan en Marjolijn gemeen hadden is, behalve deze levensovertuiging, dat ze beide de moed hadden de dood in de ogen te zien, wat niet iedereen gegeven is.
Mijn stelling zou zijn dat juist degenen die echt geleefd hebben en ook van het leven hebben gehouden er afscheid van kunnen nemen op het voor hen juiste moment.
Jan en Marjolijn hebben dit laten zien.
Terwijl ze allebei dementeerden waren ze allebei helder juist waar het hun eigen voornemen betreft.
Ze zijn als autonome mensen gestorven en als je kijkt naar de reactie van hun nabestaanden, hebben zij allemaal aangegeven hoe waardevol dat afscheid voor hen was.

Deze beide voorbeelden geven voor mij aan dat euthanasie bij dementie niet alleen mogelijk is maar uitstekend gerealiseerd kan worden en ook een grote troost is voor allen die daarbij betrokken zijn (geweest).

Ik wil dit blog dan ook opdragen aan de moedige mensen Jan Monasso en Marjolijn van Dierendonck die voor ons allen een prachtig voorbeeld zijn geweest van ware Menschen!

Hoe simpel is het eigenlijk?

Onze premier begint steeds meer trekken te krijgen van een docent op de basisschool.
Als de kinderen lawaaierig de klas binnenstormen, roept hij hen tot de orde met de kreet: Jongens, hou op!
Gedraag je nou eens behoorlijk! Zo moeilijk is dat toch niet!
Gewoon netjes in jullie bankjes gaan zitten.
Als de kinderen zich daar vervolgens weinig aan storen maar toch blijven donderjagen loopt hij de klas uit met de zucht: Zo werk ik niet hoor. Ik kom dadelijk wel weer terug als het rustiger is.

Het is simpel, aldus Rutte, anderhalve meter, je handen stuk wassen en als je je niet goed voelt gewoon thuis blijven.
Maar de praktijk van het dagelijks leven blijkt grilliger.
Zijn eigen minister van Justitie kon zich al niet aan de anderhalve meter houden om nog maar niet te spreken van onze koning en koningin.
En hoe zit het eigenlijk met de politie, ons grote voorbeeld?
Wel eens twee agenten in een auto gezien zonder mondkapje?
Handhavers, idem dito. Als ze samen op pad gaan, houden ze dan anderhalve meter afstand?
Houden ze in de bouw anderhalve meter afstand?
In welke sectoren kunnen ze dat eigenlijk?
Wel eens twee of meer wegwerkers gezien die systematisch anderhalve meter afstand houden?
Heeft uw wel eens thuis een muurtje laten schilderen of klussers over de vloer gehad?
Houden die steeds anderhalve meter afstand?

En neem de regel: Als je je niet goed voelt gewoon thuisblijven?
Wie kan dat eigenlijk?
De secretaresse in het ziekenhuis, die weliswaar niet met Covid-patiënten werkt maar toch regelmatig met collega’s wordt geconfronteerd die positief getest zijn en zich niet 100 procent voelt?
De druk om toch te gaan werken is te groot, heb ik van een insider begrepen.
En de vakkenvuller bij Albert Heijn die voortdurend omringd wordt door klanten die soms wel, soms geen mondkapjes dragen? Als hij zich niet goed voelt, mag hij dan thuisblijven?
Nee, dus.
Bij welke werkers en in welke sectoren mag je eigenlijk zonder morren thuis blijven als je je niet goed voelt zoals Rutte voorstaat?
Juist: bij degenen die toch al thuiswerken, de witte boorden dus.
Dienstverlenende sectoren en contactberoepen zijn de klos evenals de buitenberoepen en alles wat met handvaardigheid te maken heeft.
De vraag is of onze premier daar veel oog voor heeft.

De eerste golf en de tweede zijn in zoverre verschillend dat bij de eerste golf  nog duidelijk werd gesteld dat ‘we het ook niet weten’. Onzekerheid werd getoond en dat gaf mensen het gevoel dat ze op gelijk niveau meededen. We moesten met zijn allen uitzoeken hoe we dit virus konden indammen. Op iedereen werd een beroep gedaan.
Nu bij de tweede golf merk je dat de stemming van hogerhand veeleer een mopperige is: de burgers van dit land zijn te individualistisch of te weerspannig om zich aan de Corona-regels te houden! Verdorie! En daarom loopt het nu uit de hand.
Er zijn fouten gemaakt, gaf Rutte toe en dat is natuurlijk al heel wat, maar het besef dat de regels zelf een bron van problemen zijn, is nog niet echt doorgedrongen.
Waarom geen helpdesk opgericht voor mensen die moeite hebben met die regels?
Die stuiten op problemen met hun werkgevers?
Voor mensen die het psychisch niet meer aan kunnen zo op afstand van hun medemens te leven?
Voor mensen die niets meer durven, die smetvrees hebben en de hele dag bang zijn voor de ziekte ?
Of voor mensen die die regels niet zien zitten en zich afvragen of er andere manieren zijn om toch hun ouders en grootouders te beschermen (bijv meer beschermingsmiddelen, meer bron- en contactonderzoek, meer vitamine D slikken haha, etc).

Laten we eens met zijn allen proberen de grote afstand tussen theorie en praktijk die er altijd al bestaat in een bureaucratische samenleving, te overbruggen.
Laten we eens werkelijk ons oor te luisteren leggen bij die mensen en groepen die constant onder druk staan om zich juist niet aan die regels te houden…
Of aan degenen die om andere redenen er moeite mee hebben.
Laten we eens uitgaan van wat er in het dagelijks leven gebeurt in plaats van uit te gaan van wat er zou moeten gebeuren…
Wie weet krijgt docent Rutte met enig meegevoel zijn klas dan wel rustig!

Jijbakken

Twee steenrijke oude mannen die staan te jijbakken, zo zou je het debat kunnen benoemen dat vannacht plaatsvond tussen de twee presidentskandidaten Trump en Biden.
Natuurlijk was iedereen blij dat het dit keer niet zo’n chaos was als de eerste keer dat ze elkaar troffen maar toch…

Als Biden Trump aanpakt over diens gebrek aan transparantie en belastingontwijking laadt Trump onmiddellijk de verdenking op Biden dat hij corrupt is, gespekt wordt door Wall Street en via zijn zoon geld doorgesluisd krijgt vanuit de Oekraïne. Ook wordt er nog even bij vermeld hoeveel huizen Biden wel niet bezit.
Als Biden Trump ernstig verwijt dat hij 500 kinderen aan de Mexicaanse grens scheidt van hun ouders, die ze niet meer terug kunnen vinden, herhaalt Trump tot vervelens toe dat Obama en Biden kooien gebruikten bij hun deportatiebeleid.
Als het over racisme gaat roept Trump niet alleen dat hij geen racist is maar dat Biden ooit meer dan 20 jaar geleden heeft geroepen dat zwarten roofdieren zijn en een wet heeft geïntroduceerd waardoor velen uit de zwarte gemeenschap die verslaafd waren, in de gevangenis belandden.

Trump had duidelijk twee strategieën.
In de eerste plaats om zijn tegenstander waar het maar kon te criminaliseren (deed hij bij Clinton ook), zodat de potentiële kiezers gaan twijfelen aan Bidens integriteit en ten tweede om bij alle kritiek op de afwezigheid van een plan gedurende zijn vier jaar durende presidentschap terug te geven dat Biden in al die jaren dat hij vice-president was ook niets had gedaan.
De eerste strategie kun je de ‘integriteit’-jijbak noemen, de tweede  de “no plan’-jijbak.

Zowel bij het eerste debat dat ik heb gevolgd vanuit Schiermonnikoog waar ik een midweek doorbracht, als nu weer, betrapte ik mezelf erop dat ik vooral de niet-stemmer in Amerika steeds beter begon te begrijpen.
Waarom zou je eigenlijk gaan stemmen?
Zou het echt veel uitmaken, de ene zeventigplusser die van alles zou gaan doen en zulke goede intenties had maar feitelijk weinig had gedaan gedurende zijn jarenlange ervaring als vice-president of de andere schreeuwlelijk die zichzelf als alfa-aap boven alles stelde dus ook boven het landsbelang?

Ook viel me op dat er duidelijk gemiste kansen waren voor Biden.
Waarom pakte hij Trump niet aan op zijn idiote en nooit vertoonde bestuursstijl zoals ‘governing by twitter’? Of het constant aantrekken en vervolgens weer ontslaan van uiteenlopende adviseurs en medewerkers zodat het Witte Huis een organisatorische puinhoop werd?
Of het feit dat Trump het geen probleem vond om mensen om zich heen en zelfs publiek met zijn Corona te besmetten, dit alles met slechts één doel namelijk om te laten zien dat hij zo’n sterke en machtige superman was?

En hoe zat het met het klimaatverhaal?
Eigenlijk kwam het verhaal van Biden er vooral op neer dat hij met zijn gerichtheid op duurzaamheid een enorme hoeveelheid banen schiep en de economie juist liet groeien, terwijl Trump, niet gehinderd door enige belemmering om de waarheid te spreken, hoog opgaf over de schone lucht in Amerika.
Waarom viel Biden hem niet aan op dit punt eventueel met humor, zeggende dat hij zo jaloers op Trump was omdat hij nooit gehinderd werd in zijn verhalen, door het idee dat hij de waarheid zou moeten spreken, of althans er dicht in de buurt zou moeten zijn.
En vervolgens aangeven voor hoeveel co2 uitstoot Amerika op dit moment verantwoordelijk was?
Maar ook hoe zoveel Amerikanen zwaar leden onder de natuurrampen die in ernst meer en meer toenamen? Okay hij was voor de afname van oliegebruik en fossiele brandstoffen met als streefdatum 2050, maar mij leek dit wel erg schraal. Zeker omdat hij ‘fracking’ niet wou loslaten.

Ik had zojuist het essay van Paul Verhaeghe gelezen: Houd afstand, raak me aan, waarin hij een pleidooi doet voor een radicaal andere economische oriëntatie van groei naar duurzaamheid. “We leven,” aldus  Verhaeghe, “onder een nooit-is-het-genoeg-ideaal”.
Wellicht is dat wel de zogenaamde American dream en verdedigt Trump dat ideaal voor juist de rijken. Maar ook Biden kwam zelfs niet in de buurt van een werkelijk alternatief, wellicht uit angst voor ‘socialist’ te worden uitgemaakt.
De poging van Trump om Biden als zodanig neer te zetten, omdat hij de minimumlonen wou verhogen, mislukte, maar het tegenargument van Biden dat hij van Sanders had gewonnen juist omdat hij geen socialist was, vond ik schamel en zelfs wat beschamend.

Eigenlijk vond ik zijn beste statement nog, wat hij een paar keer herhaalde, dat er wat hem betreft niet sprake was van blauwe of rode staten maar van een ‘United’ States met een gemeenschappelijk karakter zoals gelijke behandeling en dat internationale regels er waren om de macht van landen als China in te perken.
En dat het daarbij belangrijk was dat Amerika zijn vrienden, Engeland, Europa, niet liet vallen.

Eén ding was wel duidelijk. Dit debat was in elk geval voor de kijker beter te volgen dan het vorige, dat vrijwel uitsluitend een over en weer scheldkanonnade leek.

De meeste hulde ging wat mij betreft dan ook niet naar Trump of Biden maar naar Kristen Welker van NBC-news, de moderator die de twee machtige mannen standvastig en helder en eigenlijk tot ieders verbazing onder controle had.

Ode op NAP, mijn café

De horeca moet dicht. We gaan weer met de hamer slaan, heb ik begrepen van Rutte.
Het deed me denken aan de song ‘If I had a hammer’ uit 1962, die we enthousiast meezongen op mijn eindexamenfeest.
Interessant dat zijn metaforen van de hamer en de dans die elkaar bij de bestrijding van het bekende virus zouden moeten afwisselen, afkomstig zijn uit een artikel van Tomás Pueyo in de Journal of the American Association.
Een heel helder stuk waarin hij aangeeft dat de R-waarde leidend zou moeten zijn.
Met het reproductiegetal (R) wordt ingeschat hoe snel het virus zich verspreidt en ook in verband daarmee hoeveel mensen één persoon in de tijd besmet.

Nu is het probleem dat we in dit land inmiddels de kluts allang kwijt zijn wat betreft het bron- en contactonderzoek en dat ook het testen veel te traag geschiedde.
Van 80 procent van de besmettingen weten we de bron niet.
Maar ondertussen geeft Wilders alweer de schuld aan de allochtonen (die achter de voordeur elkaar veel zouden aansteken), Rutte de schuld aan ons allemaal, Ben Coates (een genaturaliseerde Engelsman) de schuld aan onze poldermentaliteit en moet anderzijds (heeft weinig met al deze referenties te maken) de hele horeca dicht.
Voor Pueyo, die verwijst naar landen als Zuid Korea en Singapore, gaat het in de eerste plaats om testen, testen en het bron- en contactonderzoek en juist daarin falen we dus!

Enfin, terug naar de horeca. Ik wil deze blog gebruiken een dichterlijke ode te wijden aan mijn stam-café/restaurant hier op IJburg: NAP.
Zonder NAP wordt het leven voor mij , oudere alleenstaande, een stuk zwaarder en ongezelliger en ik voel me bij NAP, ook al vanwege hun voorzorgsmaatregelen en vriendelijkheid volkomen VEILIG!
Tot nog toe geen Corona gemeld daar (itt de professionele sportbeoefening, of op scholen en in de zorg).

Geluk in tijden van Corona

Het overvalt me
dankbaarheid
ontroering
één met het moment

Is het de koffie
de herkenning
van haar
die mij die koffie brengt?

Mijn hond aait
plezier uitstraalt
in haar vak
zijn het de kaarsen

De stemmen
die zacht
om me heen cirkelen
als een warme deken

Of is het de krant
de lettertekens
die de wereld
weergeven

Maar minder grimmig
lijkt het
meer een idee
representeren

Van wat mijn aandacht
vangt
van wat mijn ogen
kunnen lezen

Van dat mijn hersens
zich nog kunnen concentreren
dat mijn geest
nog helder is

Maar geluk
ontroering
is zoveel meer
dan dat…

Antwoorden op de vragen uit mijn vorige blog:

Vraag 1: 38
Vraag 2:  tot 25 juni 2020: In 2019 zijn er 4 oproepen gedaan, waarvan 4 ook de Noordelijke route kozen. In 2020 zijn er 17 oproepen gedaan waarvan er 13 de Noordelijke route kozen
Vraag 3: Er zijn op 11/12 februari van dit jaar 7 containers verloren door de Rauma
Vraag 4: De kustwacht heeft geen bevoegdheid om schepen die uit Duitsland komen een dringend advies te geven.

Hoe weerloos is Schier? (deel 2) Met prijsvragen.

Beste lezers,

In vorige blogs (ook van augustus 2019) heb ik aangegeven hoe de ramp die zich voltrok op de Waddeneilanden en de kwetsbaarheid van deze eilanden mij aangrijpt en waarom.
In dit blog wil ik als niet-deskundige buitenstaander enige vraagtekens plaatsen bij de huidige situatie die me overigens zeer doet denken aan wat de kritiek is op het Nederlandse Corona-beleid op dit moment: vaag, dubbelzinnig en niet effectief.
Maar ik wil vooral de trouwe lezer interactief benaderen met mijn vragen.
En jazeker: er staat iets tegenover!!!

Even terug: In de nacht van 1 op 2 januari 2019 verloor de MSC Zoe 342 containers waarvan nog steeds 8 ton lading op de zeebodem ligt. De vraag is ook hoeveel daarvan benzoylperoxide is en lithium-ion batterijen.
De Onderzoeksraad voor Veiligheid ging aan de slag met de vraag: Hoe kon dit gebeuren en hoe kan dit in de toekomst worden voorkomen.
De Onderzoeksraad deed vervolgens al een waarschuwing uitgaan aan de kustwacht (zie kustwacht.nl/dossiers) op 31 oktober 2019 voor het varen met schepen, vergelijkbaar met de afmetingen van MSC Zoe, op de Zuidelijke vaarroute nabij de Waddeneilanden.
Sindsdien zendt de kustwacht dagelijks een navigatiebericht uit naar de scheepvaart.
Vraagje voor de lezer: hoeveel schepen denkt u dat er dagelijks langs de Zuidelijke vaarroute trekken?
Voor het juiste antwoord heb ik een leuk prijsje in gedachten: een Waddenshirt met het opschrift: Wees wijs met de Wadden. Moeilijk te krijgen omdat het huidige shirt de tekst bevat: Wijs met de Wadden (wees is er dus afgevallen).

In het navigatiebericht staat dat bij golfhoogten vanaf 5 meter en slecht weer schepen langer dan 300 meter en breder dan 40 meter kans hebben om de zeebodem te raken op de Zuidelijke vaarroute.
De alternatieve Noordelijke route wordt aanbevolen ter hoogte van Texel als de schepen kunnen kiezen tussen die vaarroutes.

Even een vergelijking met de mondkapjes problematiek: Hierbij wordt zelfs ‘dringend’ aanbevolen.
Even weinig effectief, want dit advies dat aan schepen aan de kapitein wordt gegeven is en blijft een advies dat de kapitein niet hoeft op te volgen.
De kustwacht heeft namelijk geen mandaat om verkeersaanwijzingen op te leggen.
Kijken we nu even naar het aantal actieve oproepen, met een update tot 25 juni 2020 dan vraag ik u als lezer alweer: hoeveel oproepen zijn er in 2019 gedaan en hoeveel in 2020?
En zijn de oproepen die zijn gedaan allemaal opgevolgd?
Hoeveel zijn er opgevolgd en hoeveel niet?

Degenen onder u die de site van de kustwacht hebben bekeken weten het antwoord.
Zo moeilijk is dat niet, maar alweer een T-shirt in het vooruitzicht: Wel naam en adres vermelden en maat natuurlijk. En als ik het oude niet kan krijgen, dan maar het minder activistische nieuwe shirt!!!

De derde vraag: Denkt u dat er sinds deze praktijk van de kustwacht geen containers meer zijn verloren? Of toch wel en eventueel hoeveel dan? (strikvraag)

Laatste heikele vraag: Heeft de kustwacht de mogelijkheid schepen die vanuit Duitsland komen te adviseren?

En tot slot: Heeft minister Cora van Nieuwenhuizen al een aanpak voorgesteld op basis van het advies van de Onderzoeksraad van 25 juni jl? Heeft zij al met het oog op de aankomende herfststormen overleg gevoerd met de internationale organisatie met regelende bevoegdheid de IMO?

Ik wens u veel succes met het beantwoorden van deze vragen.
In het volgende deel, deel 3, geef ik de antwoorden, maar ik zal u de tijd geven, in elk geval een week.

Hoe weerloos is Schier? (deel 1)

“Alles van waarde is weerloos”, is een citaat uit het gedicht van Lucebert uit 1974 en nog steeds heel veelzeggend vooral de laatste strofe: “Alles van waarde is weerloos, wordt van aanraakbaarheid rijk en aan alles gelijk, als het hart van de tijd, als het hart van de tijd”.

Op 13 augustus 2019 schreef ik een blog getiteld: Met boosheid schiet je niet zoveel op. Ik citeerde daarmee de burgemeester van Schiermonnikoog, Ineke van Gent, die in een uitzending van Een Vandaag nogal laconiek was overgekomen in haar reactie op de ramp die in de nacht van 1 op 2 januari had plaatsgevonden voor de kust van de Waddeneilanden.
Deze ramp was veroorzaakt door de MSC Zoë en heeft de gemoederen op de getroffen eilanden zeer bezig gehouden.
Maar niet alleen hen.
Ik behoor tot degenen die haar as op dit eiland wil laten verstrooien. Overigens niet om daarmee voor meer vervuiling te zorgen!

Waarom?
Omdat ik een aankomende overspannenheid in mei 1980, na een hectische periode in de Leidse gemeenteraad, heb kunnen tackelen.
Omdat ik aan Schiermonnikoog mijn eerste kind te danken heb (deze eerste is tot stand gekomen op een prachtige dag begin oktober datzelfde jaar in de Kobbeduinen en heeft de weg gebaand voor nog twee later).
Omdat ik mijn promotie aan deze rustige, autoloze plek te danken heb.
Diezelfde oktober 1980 ben ik begonnen met drie maanden hard werken aan de laatste loodjes van mijn proefschrift dat in juni 1981 zou verschijnen.
Omdat ik sindsdien zeker eenmaal in de twee jaar mij heb teruggetrokken op dit eiland om in alle rust mij te concentreren op de artikelen, adviezen en publicaties die ik aan het voorbereiden was of later om gedichten te schrijven over vergane liefdes…
Omdat deze plek een thuishaven geworden was, waar alles hetzelfde leek te blijven en waar ik, wat voor weercondities ook, door het gevoel één te zijn met de natuur, met het uitspansel vol sterren in de donkerte ’s nachts, mezelf altijd weer terugvond.

Ik stuurde de kritische blog op naar Ineke van Gent en zij reageerde heel sportief.
We kregen een mailuitwisseling en zij nodigde mij tenslotte uit om, als ik weer op het eiland was, met haar koffie te drinken.
Dus toen ik deze week een midweekje geboekt had met een vriendin plus hond, zag ik mijn kans schoon en maakte een afspraak. Helaas kreeg ik vlak van te voren te horen dat het haar toch niet lukte vanwege afspraken aan de wal.
Kan altijd, geen punt.
Ik had mij inmiddels redelijk goed georiënteerd en slechts één grote vraag aan haar: Wat was er gebeurd met de serieuze maar ook gematigde en in principe haalbare aanbevelingen van het rapport van de Onderzoeksraad voor Veiligheid van juni jl?

Daarin werd de mogelijkheid genoemd om de gevaarlijke zuidelijke route bij storm niet bevaarbaar te achten voor containerschepen. Nederland kan dit niet alleen beslissen. Dat moet in internationaal verband, maar zoals het rapport stelt: “De erkenning van de Waddenzee als kwetsbaar natuurgebied door de IMO (organisatie van de VN voor maritieme zaken) schept voor de betrokken kuststaten Nederland, Duitsland en Denemarken wel mogelijkheden om aanvullende (beperkende) maatregelen voor te stellen bij de IMO.
(Zie ook het Zeerechtverdrag van de Verenigde Naties: “De doorvaart is onschuldig zolang zij geen gevaar oplevert voor de vrede, de orde of de veiligheid van de kuststaat”.)
Waren hier stappen in genomen en welke?

Kennelijk kon die vraag nu niet door haar, noch telefonisch, maar ook niet door een wethouder Leefbaarheid beantwoord worden, zo begreep ik van de medewerkster van het stadhuis die ik aan de telefoon kreeg. Er was volgens deze medewerkster geen schriftelijk stuk over de problematiek en Van Gent had het te druk om mij terug te mailen of te bellen. En zij was toch echt de enige die informatie had. Uit de website van Schiermonnikoog werd ik al helemaal niet wijzer en toen ik de kustwacht wou contacten bleek ik eerst een verkeerd nummer en vervolgens een niet functionerend nummer te hebben gebeld. Thuis had ik natuurlijk het blad van de Waddenvereniging al gespeld maar daarin staan erg leuke weetjes en gezelligheden maar ook geen antwoord op het genoemde rapport, behalve misschien het genoemde feit dat er nog 8 ton rotzooi op de bodem van de Noordzee was te vinden… Waar ik dan weer niet echt vrolijk van werd.

Tja..
In mijn hoofd begonnen allerlei complottheorieën op te doemen.
Zou de burgemeester mij te lastig of te kritisch vinden? Was zij, maar misschien ook het openbaar bestuur, en zeker de enthousiaste minister Cora van Nieuwenhuizen die heel Holland plat gooit met asfalt, wellicht niet echt geneigd de aanbevelingen serieus te nemen?
Was Corona, Corona misschien het afleidingsmiddel bij uitstek?

En natuurlijk bedacht ik radicale oplossingen zoals: Waarom niet samen met Urgenda een kort geding starten tegen de staat met als inzet het lakse optreden nu de aanstaande herfststormen wellicht het eiland weer opnieuw met onmogelijke bergingsoperaties zouden confronteren?
Ik werd ongeruster en ongeruster en noch mijn gezelschap noch de rust van het eiland konden mijn gemoederen sussen. Toen maar contact opgenomen met genoemde Urgenda, de milieubeweging waar ik grote bewondering voor heb. Onder het motto: ach niet geschoten altijd mis.

En ja hoor, diezelfde middag werd ik teruggebeld door Antoine Maartens van Urgenda.
Graag maak ik hierbij reclame voor zowel Antoine als Urgenda want nu bleek ik echt met een kenner te maken te hebben die mij niet alleen tipte over relevante sites en informatie maar ook een goede zeiler met kennis van wind en zee bleek te zijn.
Heerlijk is het toch als een mens een ander mens treft die werkelijk zonder direct eigen belang zijn kostbare tijd voor je uittrekt en precies aansluit op je behoeften aan onderzoek en kennis. Antoine bleek een optimistisch en tegelijkertijd reëel mens, een bijzondere combinatie (zie mijn vorige blog). Ach Joyce, zei hij, je moet het niet op beleidsniveau zoeken, daar valt weinig te verwachten, maar meer op het niveau van de praktische uitvoering.
Een richtlijn aan de kustwacht was nog het meest haalbare begreep ik.
En hij eindigde ons boeiende gesprek met de verzuchting dat we nog meer bergingsacties konden verwachten op een wijze zoals Marion Koopman ons inmiddels wat betreft Covid 19 al al onze illusies heeft ontnomen door aan te geven dat we voorlopig nog niet van het virus af zijn en ook de vaccinatie slechts een tijdelijk effect zal hebben.

Dit blog wil ik graag eindigen met een hiep hiep hoera voor Antoine!
Het inhoudelijke vervolg leest u aanstaande week.

Verhalen en vergezichten

In een tijd dat het virus weer toeslaat, maar de gemoederen in de media ook oplopen over hoe je Corona tegemoet moet treden, en of je de overheid nog kan vertrouwen, is het misschien nuttig even achterover te gaan leunen en te gaan beschouwen.

Want deze Corona-crisis levert in elk geval één ding op en dat is naast verwoed getwitter, verhalen en vergezichten over de crisis en over hoe het verder zou moeten.
Zo heb ik oa tot mij genomen: Zo houd je moed in een tijd van verdeeldheid van de Turkse auteur Elif Shafak, in Nederland niet zo bekend maar in Turkije des te meer.
Zij gelooft in de herscheppende kracht van verhalen om  mensen samen te brengen, onze cognitieve horizon te verbreden en langzaam maar zeker meer empathie en wijsheid te ontwikkelen. Zij stelt dat een overmaat aan optimisme heeft geleid tot laksheid en onwetendheid, tot een illusie van eeuwige vooruitgang.
Juist een mix van optimisme en pessimisme is nodig; het pessimisme van het intellect, het optimisme van de wil. En voor emoties moeten we vooral niet bang zijn.

Philip Blom haakt aan op het idee van het belang van verhalen in Het grote wereldtoneel. Over de kracht van de verbeelding in crisistijd.
Middels vijf voorbeelden van narcistische krenkingen die de mens heeft moeten doorstaan door de eeuwen heen (zoals dat de aarde om de zon draait en de mens niet het middelpunt is van het universum) komt hij tot de conclusie dat de enige mogelijkheid om een afglijden richting intensivering van de angst en gebruik ervan door autoritaire regiems te voorkomen is een reden te creëren voor rationele hoop. “Geen enkel intelligent wezen gelooft nog dat het bestaande economisch systeem en het consumptieniveau van onze tijd nog een of twee generaties kan worden voortgezet, een gedachte die rond 1900 of 1950 nog vanzelfsprekend zou zijn geweest. Dat maakt wel duidelijk dat we ons aan het eind van iets bevinden”.
Wat we nodig hebben is, aldus Blom, verbeeldingskracht, een nieuw verhaal of verhalen om een nieuwe werkelijkheid te beschrijven en houdingen te sterken die aansluiten bij die werkelijkheid nu de kloof tussen verhaal en werkelijkheid in de rijke wereld steeds groter wordt. “Verhalen bieden een keuze  uit metaforische universums. De aarde als godin en actor, als barende en handelende  grootheid is iets anders dan de aarde alleen als oppervlak: opengebroken, onder het beton bedolven, doorboord, verbrand, gerooid, verziekt.”
Maar kan dat wel, vraagt hij zich af. Kunnen we de orde van de wereld zoals die in de hoofden van mensen bestaat wel zo sterk veranderen dat ze overeenkomt met een veranderde werkelijkheid. Hij noemt het de omega-fase als er sprake is van een fase van extreme en rampzalige neergang maar een bedrijf de oplossing zoekt in meer van hetzelfde en er geen concept is voor een kwalitatief andere toekomst.
Daar lijkt het nu wel op als we in de politiek zien dat richting de verkiezingen er accenten lijken te verschuiven maar er geen werkelijk hoopgevende nieuwe perspectieven worden geboden.

Welk verhaal moeten we elkaar gaan vertellen? Hoe groot moet onze verbeelding zijn?
Ikzelf ben dol op verbeelding maar het ingewikkelde met het woord is wel dat verbeelding ook staat voor ‘het hoog in de bol hebben’. Verbeeld je maar niks, was het motto in mijn jeugd nog. Of ‘doe maar gewoon dan doe je gek genoeg’.
Erg Hollands vond ik altijd en ik legde dan de associatie met gereformeerd of op zijn minst protestants.
Niet helemaal mijn cup of tea. Maar nu, nu we inmiddels miljonair-fairs heel gewoon vinden in dit land en de American dream zijn gaan volgen met alle ecologische voetstappen van dien, vraag ik me af of dat doe maar gewoon nog zo gek niet is, eigenlijk.
Waar is dat oerhollandse verhaal eigenlijk gebleven?
Dat van ‘small is beautiful’, grappig dat we dat dan weer in het Engels zeggen en van het besef dat je niet heel ver weg hoeft te gaan om het goed te hebben.
Dat hebben we ervaren in Corona-tijd, die helaas nog niet voorbij is, alleen is de focus veranderd. De herwaardering van de eigen omgeving heeft inmiddels, zo lijkt het, plaatsgemaakt voor ‘ik doe niet meer mee’-aandachtvragerij van BN’ers die inderdaad dan weer meer in de publiciteit zijn.
De aandacht verleggen naar wat mooi en goed is, naar initiatieven die al bestaan en de rationele hoop vertegenwoordigen en in de praktijk brengen zoals bv Tegenlicht liet zien afgelopen zondag met een zoektocht naar nieuwe bedrijfsmodellen en een interessante kijk op ons financiële systeem en hoe dat anders kon.
Stel dat we op sociale media maar ook op de radio en tv eens niet uitgingen van goed nieuws is geen nieuws maar juist die initiatieven een podium zouden geven die wel inhaken op de noodzakelijke verandering…
Een combinatie van oud en nieuw.
Misschien is daar niet eens zoveel verbeelding voor nodig.

Colijn revisited

Op 22 februari 2013 schrijft Thijs ten Raa in de Volkskrant over zijn ouders die uit Duitsland vluchtten in de jaren dertig: “Mijn moeder kwam hier begin 1933 als vluchteling uit Duitsland. Mijn vader mocht niet meer werken in Hamburg. De familie moest zeven jaar knokken voor immigratiepapieren. Het probleem was dat de regering Colijn de bevriende regering Hitler niet voor het hoofd wilde stoten en had besloten dat van de Duitse immigranten [waarvan het overgrote deel Joods; opmerking van schrijver dezes], slechts 10 procent Joods mocht zijn”.
Kijken we nu 87 jaar later naar hoe wij – althans onze regering – omgaat met vluchtelingen uit landen als Syrië en Afghanistan die in een volstrekte noodsituatie verkeren, dan kun je zeggen dat de Colijn-mentaliteit weer gewoon terug is.
Een ramp zoals die zich in Moria voltrok is voor deze regering inclusief partijen als de ChristenUnie en D’66 aanleiding om een rekensom te maken, die in elk geval de rechtse kiezer niet tegen het hoofd stoot. 100 binnenlaten om die 100 dan weer af te trekken van het toekomstige aantal.

Bovendien wordt de ramp nog eens aangegrepen om  te bepalen dat overlastgevers met een verblijfsvergunning sneller uitgezet kunnen worden en dat de asielprocedure wordt ingekort door het samenvoegen van gehoorprocedures bij de IND. Minder zorgvuldigheid dus. Een ramp aangevat om twee VVD-punten er doorheen te jassen, zonder dat kennelijk de mensenrechten-gevoelige partijen CU en D’66 (motto: laat iedereen vrij, laat niemand vallen) achter hun oren gaan krabben. Of misschien krabben ze achter hun oren maar vergeten een ander lichaamsonderdeel en wel de ruggengraat.

Nog sterker Sigrid Kaag die zich opwerpt als mensenrechten-mens (zie mijn vorige blog) geeft in het Volkskrant-interview van zaterdag jl  op de terechte spiegel die haar wordt voorgehouden aan: “Als D’66-lijsttrekker zeg ik: je kunt niet alles en iedereen binnenhalen, je wilt illegaliteit tegengaan en je wilt ook echt een einde maken aan asociale veilige-landers, die moeten terug naar eigen land, maar voor de veiligheid en opvang van kinderen onder de 5 jaar moeten we niet bang zijn”.
Wetende dat alleenstaande kinderen onder de 5 jaar in elk geval in Moria moeilijk zijn te vinden. Dat laatste is een opmerking van mij.

Is deze Sigrid Kaag een wolf in schaapskleren?
Doet ze zich heel ruimdenkend voor maar is ze als puntje bij paaltje komt ook beducht voor de kiezer ter rechterzijde van D’66??

Er zijn twee bijzonder merkwaardige dingen aan de hand met deze kwestie Moria, waar ik tot nog toe weinig over hoor.
1. Waar blijft de stem van de VNG die zegt dat als het kabinet het Corona-beleid wel toevertrouwt aan gemeenten, waarom ze dat niet doet ten aanzien van de opvang van vluchtelingen uit Moria? (170 gemeenten willen mensen opnemen.)
2. Tot nog toe schat dit kabinet in dat veel rechtse  kiezers dadelijk naar Wilders en Baudet gaan lopen als  aan de noodoproep van de Grieken gehoor wordt gegeven.
Maar ook nu al met deze koehandel slaan deze partijen die, en dat is in hun voordeel, geen rekening hoeven te houden met iets als een humanitair geweten, er munt uit.
Iets anders en een niet berekend effect van deze Colijn-methode is dat kiezers die nog wel in hun vaandel hebben ‘We are the people’ (zie mijn vorige blog over Kaag en haar Ted-talk) en ieder mensenleven telt, christelijk of niet, zich kunnen gaan afkeren van de politiek en zwaar teleurgesteld en zich onmachtig voelend de stelling gaan huldigen: al die politici in Den Haag zijn onbetrouwbaar, cynisch en alleen uit op macht, ook de zogenaamd ethischen, ik stem niet meer.
Dat betekent dat deze potentiële stemmers op partijen als D’66 en CU maar misschien ook CDA het laten afweten…
Was dat wat u wou, mevrouw Kaag, was dat wat u wou, mevrouw Schouten, was dat wat u wou, meneer Seegers of meneer Jetten???