Dokter Ted

Het is eind juni 2020 en het lijkt erop of we de Corona-crisis achter ons hebben gelaten, zeker het tweede deel van het woord.
Corona blijft voorlopig bij ons, is de verwachting maar aan alles kun je merken dat het zogenaamde ‘oude normaal’ zich weer opdringt. Ik merk het niet alleen aan het straatbeeld of in de supermarkt maar ik merk het ook aan mezelf, de ‘ontwijk-stress’ waar ik de eerste maanden zo’n last van had (ieder ander mens en ook kind was een potentiële besmettingshaard) is langzaam geweken.
Het is een proces, dat wel.
Er zijn eerste keren.

Zoals de eerste keer dat mijn zoon me zijn nuljarige in mijn armen duwde. Deze zoon in kwestie was erg streng geweest, maar nu vond hij het kennelijk toch tijd dat ik als oma even aan mijn trekken kwam.
Ik schrok er bijna van, zo natuurlijk was dat gebaar!
Of de eerste keer dat ik weer redelijk normaal met mijn andere twee kleinkinderen op het strand een zandkasteel bouwde, de eerste keer dat ik weer een kopje koffie dronk in mijn stamcafé om de hoek of de keer dat ik voor het eerst weer ging eten bij lieve vrienden. De eerste keer dat ik weer een museum bezocht, de eerste keer dat ik weer in een auto, wel mondkapje op, met een oude vriend naar onze geboorteplaats Den Haag reed om naar Beelden aan Zee te gaan en daar met prachtig weer aan het strand te zitten lunchen.
Al die eerste keren doen je beseffen hoezeer je het hebt gemist, dat café, die fysieke aanwezigheid van vrienden, dat ontspannen samen zijn, die kleinkinderen die je weer aan mag raken.

Je merkt het ook aan het nieuws. Opeens is er aandacht voor ander nieuws dan Corona. We maken ons nu, nadat de dood van George Floyd veel had losgemaakt, druk over onze vaderlandse geschiedenis, zijn bezig de canon te herschrijven, Drees eruit Anton de Kom erin.
Soms denk ik dat nu pas de woede loskomt, niet alleen van jarenlang gediscrimineer maar van het gedwongen binnenzitten.
We vinden weer wat, zoals dat dat gedoe over Corona waanzin was, want het was toch gewoon een griepje, de (ontwerp) Corona-wet moet van tafel (overigens terecht denk ik), de Grondwet moet gewijzigd, het strafbaar stellen van verkrachting moet worden opgerekt tot consent, zonder consent verkrachting…
Er wordt weer geëist en aan de kaak gesteld en men hoort weer kritische geluiden.
Dat alles betekent dat we uit de roes van de angst komen. Een goede zaak natuurlijk.
We herinneren ons dat we een democratische rechtsstaat waren voordat Corona toesloeg .

Voor mij is de grootste schok in deze tijd van uit het virus klimmen dat ik opeens (maandag 29 juni) bij Tijd voor Max dokter Ted niet meer zag!
Dit programma was voor mij in Corona-tijd een ankerpunt en dokter Ted mijn houvast.
Iedere dag keek ik om 17.10 uur trouw naar wat er dit keer weer was te melden over het virus.
De gezellige hapjes die altijd werden bereid tussendoor maakten plaats voor serieuze feedback op vragen van kijkers.
Dokter Ted wist altijd met zijn rustgevende stem een prettig gezag uit te stralen.
Soms kwam er een statistiekje aan te pas maar in tegenstelling tot de uitleg van Van Dissel had dokter Ted het gemoedelijke en toegankelijke wat ik, ik spreek even voor mezelf, nou net nodig had.

Eén keer heeft dokter Ted me nog wel een slapeloze nacht bezorgd. Want ik was net voor de eerste keer op mijn E-bike naar het centrum van Amsterdam gefietst, wat toch nog drukker was dan ik gedacht had. Ik had keurig afstand gehouden dat wil zeggen ten opzichte van mijn rechter- of linkerflank en had daar al erg veel moeite mee gehad, maar nu hoorde ik opeens dokter Ted zeggen dat de virusdeeltjes naar achteren konden overspringen, dus tussen de voorganger en jouzelf moest toch zeker wel 4 meter zitten!!!
Angstige uren.
En wat het zoveel erger maakte is dat je 14 dagen moest wachten voor je zeker wist of je toch niet wat had opgedaan op die tocht. Mijn oudste zoon stelde me enige dagen later gerust. Mam, ik fiets heel veel en heb een Duits onderzoek gezien, waaruit blijkt dat in de buitenlucht het allemaal zoveel kwaad niet kan. En toen moest Maurice de Hond met zijn visie op Corona nog komen!
Nu dus opeens zonder dokter Ted. Was hij wel uitgezwaaid eigenlijk, vroeg ik me af.
Hadden Sybrand en Martine wel een bloemetje overhandigd namens al die verontruste 70 plussers die zoveel aan zijn goede raadgevingen en vriendelijke rots in de branding houding hadden gehad?
Net zoals Irma in haar rol als doventolk een nationale heldinnen-status had verworven zo had dokter Ted toch minstens een standbeeld verdiend.
Zet hem in de plaats van Jan Pietersz Coen of een andere foute afgeserveerde held, dan dien je twee doelen: je eert met hem al diegenen in de zorg die zich zo hebben ingezet en je laat zien hoe belangrijk het is dat juist ouderen, die geïsoleerd werden in Corona-tijd een stevige dokter Ted nodig hadden, die hen een steuntje in de rug gaf!!!

Nawoord. Gelukkig, beste lezers, was vandaag dinsdag 30 juni dokter Ted weer te zien bij Tijd voor Max met een nuttige bespreking van wat er eventueel aan varkensgriep op ons afkomt en werd ook uitdrukkelijk aandacht besteed aan zijn inbreng sinds 12 maart: maar liefst 56 keer.
Hij werd daarvoor hartelijk bedankt en Martine van Os vertolkte de gevoelens van de kijkers toen ze zei dat hij zo’n geruststellende invloed had gehad!

Small is beautiful

Small is beautiful, oftewel kleinschaligheid, ontleend aan het boek van Ernst Friedrich Schumacher uit de jaren 70. Daaraan moest ik denken toen ik het behapbare boekje Na de quarantaine met bijdragen van diverse bekende hoogleraren en bestuurders las.
Opvallend is dat in de diverse bijdragen eigenlijk meer over kenmerken van de Corona-crisis wordt gesproken en hoe we die kunnen duiden dan over het thema ná de Corona, maar lezenswaard blijft het.
Zo constateert Alexander Rinnooy Kan in zijn voorwoord: “Een crisis legt bloot en onthult, maakt pijnlijk duidelijk waar onze samenleving nog kwetsbaarder is dan voorzien, maar net zozeer waar zij weerbaarder is dan iemand had durven hopen”.
Duidelijk wordt dat het marktmechanisme en privatisering, de troetelkinderen van het neoliberalisme ervoor hebben gezorgd dat we niet voorbereid waren op zo’n uitbraak als van Covid 19. Onvoldoende IC-plekken vanwege efficiency-denken, geen testvoorraad, onvoldoende beschermingsmiddelen omdat we nog steeds een Colijn-achtige houding aannamen van: Ons gebeurt niks, WIJ zijn goed georganiseerd en gaat u maar rustig slapen. Alexander zegt het netter maar het komt er wel op neer. (Marcel Levi stelt zelfs in zijn bijdrage dat het resultaat van efficiency en focus op de markt is, dat Nederland tot de Europese landen is gaan behoren met verreweg de minste capaciteit voor acuut zieke mensen.)
Omgekeerd kunnen we leren dat “lokaler leven niet per se ten koste gaat van de kwaliteit van leven en wie dat beseft zet zich hopelijk in voor een samenleving waarin lokaal leven de norm wordt, niet de uitzondering,” aldus Daan Roovers.
Beate Roessler gaat in op de veranderde rol van de overheid tijdens de crisis en haalt Rutte aan die zelfs heeft gesproken over “een land dat in de kern diep socialistisch is en dat het maar goed is als er een sterke overheid is”.
Er blijkt aldus Roessler “niet alleen bij Rutte maar in de hele samenleving behoefte te zijn aan meer sociale rechtvaardigheid en het terugdringen van de heftigste consequenties van de neoliberale bezuinigingen en herverdelingen”.
Paul Depla, burgemeester van Breda, gaat ver in zijn statement dat veerkracht, creativiteit en saamhorigheid misschien voor de toekomstige kwaliteit van onze steden en dorpen van grotere betekenis zijn dan de zoektocht naar het alomvattende vaccin. Hij wil toe naar een verzorgingsstad in plaats van een verzorgingsstaat en ziet een belangrijke taak daarbij voor de burgemeester.
“Er zijn nieuwe samenwerkingsverbanden ontstaan en door de acute crisis wordt over de conventionele grenzen heen gestapt. De maatschappelijke urgentie wint het van het klassieke institutionele wantrouwen.”
In de interessante bijdrage van Marcel Levi: ‘Vrijheid voor de zorg’, stelt hij dat het recept voor de noodzakelijke vernieuwing en regie in de gezondheidszorg afhankelijk is van samenwerking (en dus niet van competitie of concurrentie) door zorgaanbieders in regionaal verband. Levi wil terug naar “de menselijke maat” in de straat, van buren die boodschappen doen etc. “Snelle en echt toepasbare vernieuwing lijkt in moeilijke tijden vooral te komen van kleinschalige bedrijfjes en niet al te grote ensembles van geëngageerde en flexibel wendbare initiatiefnemers.”
Halsema wijst er in haar slotwoord op dat “als de Corona-crisis iets onthult, dan zijn het de ongelukkige neveneffecten van een toch al niet onomstreden globaliseringsproces”.
Ook zegt ze dat na de quarantaine de verhouding tussen professionals en bureaucraten die hen aansturen en controleren opnieuw moet worden herijkt… “De bureaucratische en vaak zeer fijnmazige controle moet plaatsmaken voor een bestuurlijk en ambtelijk vertrouwen in de kwaliteit van professies.”
Samengevat, en ik citeer Wim van de Donk: “Als de Corona-crisis inderdaad kenmerken heeft van een systeemcrisis, vraagt dat om bezielende perspectieven op de herordening van onze samenleving die de afgelopen decennia wellicht wat al te zeer weggezakt waren in overigens soms weldadig pragmatisme”.

Kortom: terug naar de menselijke maat, naar de buurt, de wijk, de lokale context, meer samenwerking in plaats van concurrentie en competitie, meer respect en vertrouwen in de professionaliteit van de hulpverleners, gezondheidswerkers (maar ook leerkrachten, politiemensen, etc), minder bureaucratie en efficiencydenken, hoewel die twee mijns inziens altijd al haaks op elkaar stonden.
Interessant is dat de overheid weer in aanzien wint en meer wordt geacht te sturen en te steunen terwijl omgekeerd men wil waken voor te veel sturing en bureaucratie.
Wantrouwen moet plaats maken voor vertrouwen.
En ik zou eraan willen toevoegen: al die zaken waar we minder tijd aan besteedden voor Corona-tijd, het nabije, onze familie, vrienden, buren etc met onze focus op BETAALDE arbeid, werden tijdens de crisis juist enorm geherwaardeerd.
Wat betekent deze ‘Umwertung aller Werte’, waarmee ik niet zoals Nietzsche het verlies van waarden maar juist de omslag bedoel, voor onze samenleving na Corona?

Betekent het bijv dat we ten aanzien van de financiële markten weer meer waarde toekennen aan het algemeen belang en de menselijke factor in plaats van het belang van individuele aandeelhouders en flitswinsten of bonussen? Maar hoe is het net geïntroduceerde pensioenstelsel met zijn afhankelijkheid van financieel succesvolle beleggingen daar dan weer mee te rijmen?
Wat betekent deze waarden-omslag voor een bedrijf als de Hema? Wil het zeggen dat de staat hierbij een belangrijker rol gaat spelen (net zoals bij KLM)?
Wat betekent deze waarden-omslag voor onze mobiliteit?
Gaan we minder mobiel worden en zijn we weer meer tevreden met onze eigen huiskamer en balkon of tuintje? Of trekken we er massaal op uit in onze comfortabele auto’s met weinig gevaar voor besmetting? En mijden het OV met zijn mondkapjes?
Gaan we alle werkers in de publieke sector, onderwijs, welzijn, beter faciliteren en betalen?
Gaan we alles en iedereen die zich inzet voor het maatschappelijk belang ipv eigen belang meer waarderen; mantelzorgers, opvoeders van kinderen, huisvrouwen etc etc…, iedereen die zich inzet voor goede doelen, voor de wereld (vluchtelingen, klimaat)…; ik noem het even ‘opschalen’…?
Gaan we de uitverkoop van onze natuur, waar we zo’n behoefte aan hadden in crisistijd, afschalen? Geen opgeven meer van natuur omdat dat het stikstof-beleid in de weg zou staan?

En dan heb ik het nog niet over de herintrede van het belang van de natiestaat. Gaan we nu in Duitsland – vlakbij – zoveel Corona-uitbraak is, onze grenzen weer sluiten?
Of over de rol van digitalisering. Hoe kwetsbaar maken we ons als samenleving door zo afhankelijk te worden van digitalisering en internet en de energie-verslindende dure dataopslag? En hebben we niet juist ervaren hoe belangrijk echt fysiek contact is?
Of over de rol van de democratische rechtsstaat. Waar blijft ie? Zie ook mijn vorige blogs.

Het zijn maar enkele vragen die bij mij opkwamen naar aanleiding van het denken over Na de quarantaine.
Het wordt in elk geval tijd dat er een brede maatschappelijke discussie komt over deze waarden-omslag en de implementatie ervan.

Racisme brede of smalle definitie

Om maar meteen met de deur in huis te vallen, zouden die duizenden demonstranten die woensdag 3 juni op de Erasmusbrug demonstreerden tegen racisme, zich op enig moment hebben afgevraagd wie Erasmus was, en vooral wat hij schreef of zei in zijn tijd?
Hadden ze, als ze geweten hadden dat de als humanist bekend staande Erasmus, die leefde van 1469-1536, het Jodendom een ‘verderfelijke pest’ noemde en een gevaar voor de kerk van Christus, bovendien vond dat joden arrogant, onhandelbaar, corrupt en volslagen blind waren, nog op deze brug willen demonstreren?
Hadden ze wellicht het voorste deel van de naam van de brug met geweld verwijderd of voorzien van een sticker: Hij was wel een antisemiet? Zoals nu alle straatnamen van bedenkelijke historische figuren worden ‘gezuiverd’ of van uitleg voorzien?

In 2010 schreef professor Hans Jansen het boek: Protest van Erasmus tegen de renaissance van Hebreeuwse literatuur. Jansen zegt wanneer hij wordt gevraagd of Erasmus een antisemiet was: “Ik spreek liever van Jodenhaat. Als Erasmus ergens schrijft dat de Joden in zijn tijd zevenmaal erger zijn geworden dan in Jezus’ tijd dan kun je niet anders concluderen dan dat hij ze niet bepaald goedgezind was” (RD.nl).
Interessant in het kader van de hedendaagse opgelaaide discussie over racisme en de noodzakelijke herijking van de geschiedenis is de reactie van de humanist Anton van Hooff die reageert op de uitspraken van Jansen namens de Humanistische Alliantie.
Volgens hem is Erasmus de enige humanist van Europees formaat die ons landje heeft voortgebracht en hij constateert dat sinds enige tijd wordt geprobeerd hem van zijn voetstuk te stoten.

Ik wijs de lezer op dit taalgebruik!
Van Hooff: “Erasmus zou een vuile antisemiet zijn maar wat is daarvan waar? Niet meer dan dat Erasmus zich als man van zijn christelijke tijd een paar keer hatelijk over joden uitlaat. Zulke terloopse hatelijkheden zijn tot de shoah te vinden bij de meest gerespecteerde schrijvers. We hebben nog steeds in onze woordenschat sporen van algemene vooroordelen zoals jodenstreek en jodenfooi. Het getuigt van weinig historisch besef om iemand die vier eeuwen tevoren leefde te betichten van rassenhaat tegen joden”.
Vrij vertaald: het feit dat in de tijd van Erasmus iedereen antisemiet was of joden als bedreiging zag, zegt niets over het ‘fout’ zijn van Erasmus.
Even een uitstapje naar Jan Pieterszoon Coen, geboren in 1587, dus ongeveer dezelfde tijd. Was het ‘gewone’ van de slavenhandel en de manier waarop men toen keek naar zwarte mensen een excuus voor zijn enthousiasme om in 1622 honderdduizend slaven via de VOC-handelsposten aan te schaffen? Vooral jonge slaven omdat die voor nageslacht konden zorgen!

Hoogstwaarschijnlijk had deze Van Hooff geen kennis genomen van het interessante boek van Jansen uit 1995: Christelijke oorsprong van racistische jodenhaat, waarin Jansen overtuigend laat zien dat toen de Joden niet meer als joden herkenbaar waren omdat ze of gevlucht waren of bekeerd, het echte racisme pas echt losbarstte.

In 1623 verklaarde de Portugees Vicente da Costa Mattas, in een stad waarin geen enkele jood meer leefde, omdat 125 jaar geleden de hele joodse gemeenschap tot het christendom was overgegaan: “Een weinig joods bloed is voldoende om de wereld te verwoesten” (de limpieza de sangre).
Springen we even over naar het begin van de 20e eeuw dan zien we dat Arthur Trebitsch betoogde dat Duitsland en Oostenrijk niet werden bedreigd door joden die niet de weg van de bekering en emancipatie waren gegaan maar door degenen die dat wèl hadden gedaan. Want de bedreiging ging volgens hem niet uit van de joodse religie maar van het joodse ras, dat met zijn gif het lichaam van de Europese staten dodelijk had geïnfecteerd.

Wat zien we hier?
Joden zijn het gevaarlijkst juist als ze (te) veel op de autochtone, zeg christelijke bevolking lijken.
Dat is dus een verschil met het racisme waar het betreft mensen met een andere huidskleur want aan hen zie je dat ze een andere huidskleur hebben.
Ik stel hier niet de vraag wat erger is, dagelijkse uitingen van discriminatie en vernedering, of een ingekankerd vooroordeel en een haat die uiteindelijk is uitgemond in een genocide.

Wat wel een vraag is en blijft is: Hoe ga je met die geschiedenis om?
Mag de EUR de naam van Erasmus niet meer hebben, dan moeten we ook niet meer luisteren naar de muziek van Wagner, dan gaat Mijn strijd of Mein Kampf van Hitler weer in de ban, nog sterker dan is de opvoering van de Mattheüs Passion en de Johannes Passion met hun ieder jaar terugkerende herinnering aan het verraad van Jezus door Judas en de Hoge joden (zie mijn blog van 30 maart 2018) ook niet langer een vanzelfsprekendheid.
Dan is het afgelopen met preken die vandaag de dag nog steeds worden gehouden over Mattheüs 27: 24-25 en over het volgens de predikant “onaantastbare feit dat het gehele leven en lijden van Jezus één proclamatie aan het volk van de joden is en een aan de kaak stellen van hun schijnheiligheid”.
Zoals mensen met een kleur alle reden hebben boos te zijn vanwege etnische profilering, zo hebben joden toch sinds de moord op 6 miljoen alle reden om boos te zijn op de zoveelste stereotypering en verdachtmaking.
Zo is Soros nu in Oost Europa een geliefde vijand en zondebok geworden en wordt zoals Geert Mak in zijn zojuist uitgekomen Epiloog aangeeft op pag 51, door de VN-rapporteur voor vrijheid en religie een “schrikbarende toename” gemeld van antisemitische hate-speeches op internet. De beschuldigingen waren klassiek aldus Mak: Met het Corona-virus zouden de zionisten de niet-joodse bevolking willen decimeren om zo de wereldmacht in handen te krijgen”.

Waar ‘black lives matter’ moet worden geroepen omdat ze steeds maar worden uitgesloten en niet hogerop kunnen komen, blijven joden juist griezelig vanwege de aan hen toegekende satanische krachten en macht.
Wat mij betreft wordt het tijd om de krachten te bundelen en mèt alles en iedereen die last heeft van vooroordelen en haatgevoelens die te maken hebben met afkomst, kleur en ook seksuele geaardheid, om de tafel te gaan zitten en ons af te vragen hoe we de wereld zo kunnen veranderen dat we met recht samen met Rutger Bregman kunnen zeggen: De meeste mensen deugen!!!

Fase 2

Losgelaten:
de blijheid
van mijn teckel
op het strand

Nog niet helemaal
want
de riem wacht
in mijn hand

Dat weet ze
als ik haar roep
of me naar haar toe beweeg
springt ze weg

Alsof de riem een zweep
mijn hand
onverwacht
toe kan slaan

Nog even ruim baan
daar geniet ik lekker van
zie ik
dat ze denkt

Maar zij, mijn hond
weet
aan alles komt een end
en ook gehoorzamen is ze gewend

Wij mensen worden losgelaten
gecontroleerd
mogen we even
van de riem

Maar op de achtergrond
horen we
het virus schateren:
vrijheid, blijheid, het zal niet baten!

Ik regeer
mijn regiem
heet willekeur
of ik me tegen jullie keer is ongewis

Nu nog even speelruimte
is jullie gegund, geniet ervan
want straks sluit de celdeur zich opnieuw
met een dubbelharde klik!

Pepperspray of rechtszekerheid

De BOA’s hebben het moeilijk in deze Corona-tijd en krijgen te maken met veel weerstanden, ook geweld van jongeren op een strand in IJmuiden.
Veel voorbeelden heb ik daar nog niet van gezien maar het beeld van het strand op IJmuiden spreekt boekdelen en houdt de gemoederen danig bezig.
Niet in het minst van de BOA’s zelf die, zoals ze zelf vinden, zonder wapenstok en pepperspray niets kunnen uitrichten en daarvoor inmiddels actie voerden op gepaste afstand.
Burgemeester Halsema, die niet zo voor pepperspray was, heeft zich inmiddels vóór verklaard op 28 mei. Ze lobbyt zelfs voor de pepperspray, begrijp ik.

Maar één ding begrijp ik niet.
Komt niemand op het idee dat als de BOA’s volstrekt onduidelijke bevoegdheden hebben, zelf niet precies begrijpen waarom ze in het ene geval wel moeten beboeten en het andere niet, en bovendien slecht worden geïnstrueerd bv over dat ze proces verbaal moeten opmaken, en hoe ze zich moeten opstellen wanneer tegenstand wordt geboden, het niet zo heel vreemd is als de boel uit de hand loopt?
Ooit gehoord van rechtszekerheid, rechtsgelijkheid? (zie mijn blog van 8 mei jl)
Of van rechtsbewustzijn, een begrip uit de rechtssociologie?
Dat als je regels moet uitvoeren die mensen niet begrijpen, niet kunnen kennen of die haaks staan op het gezonde verstand of zoals gezegd het vigerende rechtsbewustzijn, dat daar dan problemen uit kunnen voortkomen?
(Behalve misschien in China, dat het niet zover laat komen, maar mensen gewoon laat verdwijnen als het even niet naar de zin is van de partij.)

De nieuwste loot aan de stam is nu de demonstratie op de Dam met 5000 mensen, een hoeveelheid die Femke noch de politie zag aankomen…
Voor heel Nederland is nu duidelijk geworden dat als je voor een van hogerhand goedgekeurd goed doel demonstreert, dat mag, je dus geen boete krijgt, maar als dat niet het geval is, dat je dan niet alleen een fikse boete krijgt maar ook nog eens een aantekening in een strafblad…
Is het dan gek als BOA’s op weerstanden stuiten? Als mensen zich gaan verzetten als ze beboet worden?
Daar helpt echt geen pepperspray tegen, beste burgemeester.
Alleen ‘consistentie’ en helderheid, ook al is dat nog zo moeilijk en ook al is het doel van de demonstratie nog zo goed!

Inmiddels is er ook in andere steden gedemonstreerd naar aanleiding van de dood van en moord op George Floyd. Er zijn duizenden op afgekomen en in Rotterdam is de demonstratie ‘vredig’ beeïndigd.

In dat kader zou ik willen aandringen op het combineren van emotie met ratio.
Laten we toch  alsjeblieft eens goed nadenken over de bevoegdheden die we de handhavers geven. Moeten we niet veel behoudender zijn bij het uitrusten van de politie, die volgens de nationale politiechef Erik Akerboom met steeds meer geweld te maken krijgt?  En moeten we in plaats van bevoegdheden tot het gebruik van geweld uit te breiden niet juist zuiniger gaan worden met nog meer wapens (tasers) of nog meer bevoegdheden (zoals uitbreiding van het preventief fouilleren)? Is het niet zinniger eerst eens echt iets te gaan doen aan een betere opleiding, een uitstekende schietcursus en andere vaardigheden, aan het representatiever maken van de politie en vooral aan het gezag van de politie?

En dat natuurlijk juist in samenwerking met de politie zelf!!!
Dat geluid kun je gelukkig ook vinden bij Controle Alt delete, een website die uitstekende informatie biedt en een samenwerking heeft met Amnesty International.
Zij wijzen erop dat er nu in de Eerste Kamer een Wetsontwerp ligt dat de uitvoerende macht meer bevoegdheden geeft geweldsinstructies aan te passen en te wijzigen zonder dat de Kamer eraan te pas komt. Een slechte zaak lijkt me als je kijkt naar wat er onder tafel verdwijnt in Nederland waar het het (aanvechtbare) gebruik van geweld betreft.

In het verleden deed De Stichting Maatschappij, Samenleving , Veiligheid en Politie uitstekend werk op het gebied van bewustmaking van de impact van wapens en van het nadenken over het eigen gezag en hoe dat kon worden (terug) gewonnen.
Helaas: Das war einmal.
De Coornhert Liga heeft in de jaren 80 en 90 in haar Crimineel Jaarboek keer op keer gewaarschuwd voor politiegeweld. Ook: Das war einmal.

Het protest wat nu zo massaal opklinkt heeft daarmee te maken.
Maak van de gezagshandhaver een ‘aanvaardbare’ gezagshandhaver en geen etnisch profileerder of inadequate zenuwpees die bij iedere verwarde persoon, zeker als hij ook nog een kleurtje heeft, naar de taser of erger het pistool grijpt. (Ook over suicide by cop heb ik een blog geschreven.)
En maak duidelijk dat regels regels zijn, dat de politieman of vrouw wel een professional is met een ruimte in zijn of haar bevoegdheid maar geen acteur in een Wildwestfilm.
Misschien is dan zo’n super-event met risico voor Corona-besmetting niet (meer) nodig, althans in dit land.

Verdacht van Corona

Als je verdachte bent van een misdrijf is er een heel wettelijk stelsel, het straf- en strafprocesrecht waar je rechten aan kunt ontlenen.
Als je verdacht word van een Corona-besmetting, kun je zoals oma Verbruggen overkwam, verboden worden op de uitvaart te komen van je eigen man, met wie je 61 jaar lang samen bent tot op het laatst.
Haar man, opa Verbruggen, had longontsteking en werd met een ambulance naar het ziekenhuis vervoerd. Gelukkig heeft zijn vrouw nog afscheid van hem genomen met een kus (een omgekeerde Judaskus zou je kunnen zeggen…) omdat een verzorgende tegen haar zei: “Misschien komt hij wel niet meer terug”. Inmiddels was namelijk al duidelijk geworden dat er Corona heerste in de omgeving van het Brabantse dorp Erp.
Dat klopte, de heer Verbruggen bleek Corona te hebben en overleed en dus zat zijn vrouw in quarantaine in Simeonshof en mocht niet naar de uitvaart, uit angst voor besmetting van anderen.
Ze moest vanaf haar balkon met lede ogen aanzien dat haar kleinkinderen en familie wel naar de kerk gingen en zij alleen van ver de (beperkte) stoet mocht bekijken.
Dat deed ze samen met een verzorgende, die naast haar stond op het balkon, overigens zonder mondkapje, en haar troostte voorzover ze dat kon.
Dit voorbeeld geeft aan hoe merkwaardig het is dat in Nederland zo’n terughoudend test- en mondkapjes-beleid is gevoerd tot nog toe.
Was mevrouw Verbruggen immers getest dan had kunnen blijken dat ze helemaal niet besmet was en had ze gewoon naar de uitvaart kunnen gaan van haar man.
Maar ook zonder testbeleid. Waarom kreeg oma Verbruggen geen mondkapje op in de kerk? Omdat de heer Van Dissel en consorten niets zien in mondkapjes die nu wel in het OV moeten worden gedragen!
Heeft niets met het recht te maken. Althans als ik art 8 EVRM goed begrijp is alleen inmenging door de overheid in het recht op respect voor het familie en gezinsleven toegestaan in een aantal met name genoemde gevallen en dat is onder meer bescherming van de gezondheid.
Maar van wie in dit geval? Immers, de verzorgende die daar dichtbij haar stond kon net zo goed besmet worden en die had dus weer anderen kunnen besmetten zowel van het personeel als van de bewoners.
De familie? Zij hadden expliciet het risico kunnen nemen om oma toch mee te nemen en evt besmet te raken en vervolgens in quarantaine te moeten, maar zoals hierboven aangegeven: als een overheid zich onvoldoende inspant om gevaar voor de gezondheid in te dammen door onvoldoende te testen of geen mondkapjes uit te reiken, lijkt me dat het recht op respect als genoemd in artikel 8 prevaleert.
Dit is een juridische redenering maar er was ook nog een ethische beoordeling. Een ethische commissie gaat erover in Noord-Brabant en heeft besloten dat mevrouw niet naar de begrafenis van haar man mocht gaan.
Had mevrouw zich tegen deze uitspraak kunnen verzetten? Of in beroep kunnen gaan vanwege onbehoorlijk bestuur bij de provincie? Welnee zeg, daar denken we maar niet aan in tijden van Corona.
We zijn al blij als de IC’s weer meer capaciteit hebben!
Er vindt nu een versoepeling van de bezoekregeling plaats in verpleeghuizen en deze ontwikkeling wordt nauw gevolgd want misschien gaat het wel helemaal de verkeerde kant uit. Persoonlijk kan ik me eigenlijk niet voorstellen dat het erger wordt dan het al was met zoveel doden in verpleeg- en verzorgingshuizen.
Misschien verstandig om in de verpleeghuizen wèl echtgenoten en familie toe te laten, verzorgenden uit te rusten met mondkapjes en regelmatig te testen en iets aan de ‘aerosol’ te doen?
Want niet alleen Maurice de Hond wijst erop dat de luchtkwaliteit en ventilatie binnen in woningen of tehuizen of kerken wellicht belangrijker is dan de afstand die je tot een ander houdt.

Oproep: Shine a light!!!

Het alternatieve Eurovisie Songfestival dat gisteravond was te zien op televisie en waar heel Europa naar keek, stond, in het teken van Shine a light.
Welnu het wordt meer dan tijd dat we als land ons licht laten schijnen en ons hart laten spreken waar het gaat om de opvang van 500 kinderen uit het afschuwelijke vluchtelingenkamp Moria in Lesbos.
50 gemeenten (en vele Europese landen naast Duitsland en Frankrijk landen als Luxemburg, Litouwen en Portugal) zijn bereid om de kinderen welkom te heten, maar Ruttes regering komt niet verder dan een soort vage afkoop en dan nog in Griekenland zelf, waarmee Nederland uitstraalt: Geld hebben we maar geen hart. Italië hadden we al in de steek gelaten, Griekenland is de volgende. En dan willen we bekend staan als land dat Europa hoog in het vaandel heeft? Spreken is zilver, zwijgen is goud, maar niet als het om menselijke waardigheid gaat, aldus minister Sigrid Kaag in haar Abel Herzberg-lezing, maar horen we haar nu, nu het erop aankomt? Ankie Broekers-Knol die decennialang studenten heeft geleerd over het recht en rechtsbeginselen aan de oudste universiteit van dit land, die zichzelf aanprijst als ‘het wonder van Europa’, kiest nu als staatssecretaris van Vreemdelingenzaken (in de woorden van Kaag over politici in het algemeen) voor ‘het gemak van het zwijgen’.
A.s. donderdag vindt er een Corona-proof demonstratie plaats in Haarlem, georganiseerd door het Comité Vluchtelingenkinderen Haarlem.
Laten we overal in het land dit goede voorbeeld volgen en ons licht laten schijnen en ons hart volgen uit naastenliefde, uit compassie met de kinderen en uit solidariteit met de Grieken die zich op dit moment, ook nu met de Corona-uitbraak voor een onmogelijke opdracht gesteld zien!

Zie ook mijn brief aan Ankie Broekers-Knol van 9 maart j.l.

Oversterfte

In Het Parool van dinsdag 12 mei kom ik het begrip oversterfte tegen.
Voor mij nieuw.
Er is zelfs sprake van een ongekende oversterfte!
Ik zou zelf zeggen: een abnormaal dodental of een boventallig aantal sterfgevallen, maar misschien paste dat niet in de kop van Het Parool.
Of misschien is het erger en klinkt het behoorlijk veel akeliger als je van ‘abnormaal dodental’ spreekt dan van ‘oversterfte’ wat toch vooral aan ‘overbevissing’ doet denken.
Oversterfte staat voor het aantal doden dat hoger is dan normaal in een bepaalde tijd.
Dat aantal wordt door het CBS aangegeven.
Het aantal doden dat Corona met zich meebrengt zien we elke dag in het nieuws en komt neem ik aan van het RIVM.
Wat blijkt? Het oversterftecijfer is een veelvoud van het aantal Corona-doden van het RIVM.
Het geruststellende statistiekje wat we de laatste tijd krijgen voorgeschoteld over Corona-doden, ziekenhuisopnames en IC-opnames, blijkt haaks te staan op de zogenaamde ‘oversterfte’. Die piekte namelijk in de laatste week van april.
“De Nederlandse oversterfte – door NiDi (Nederlands Interdisciplinair Demografisch Instituut) op basis van de CBS-cijfers van eind april geschat op 7500 – is ongekend,” aldus Het Parool. De watersnoodramp van 1953 maakte ‘slechts’ 1836 slachtoffers constateren Jos van Kempen en Bas Soetenhorst. Met uitzondering van de griepepidemie van de winter van 2017-2018 – met 9400 extra doden – kende Nederland sinds WO II niet zulke pieken, schrijven ze.
Als dat zo is, hoe komt het dan dat Rutte nog niet eens een week later versoepelende maatregelen afkondigt? Rara… En wij allen ook, nu met name de IC-capaciteit weer op het oude niveau is, weer wat rustiger ademhalen en klaar staan om de kapper en de schoonheidsspecialiste met een bezoekje te vereren?
Dat komt omdat veel mensen kennelijk doodgaan zonder getest te zijn, immers Nederland kent tot nog toe een zeer selectief testbeleid.
Zorgverleners in verpleeghuizen die zich niet honderd procent voelden en graag getest wilden worden, werd dringend aangeraden thuis te blijven, maar ja wat doe je als je vanwege bezuinigingen van vorige kabinetten met veel te weinig bent, je plicht roept en je vindt dat je bewoners noch collega’s in de steek kan laten?
Precies, ze gingen naar het werk met desastreuze gevolgen, een schrikbarend aantal doden in verzorgings- en verpleegtehuizen, waar Bert Keizer, de bekende oud-verpleeghuisarts schande van spreekt.
Maar het ‘niet testen’ blijkt politiek/strategisch een duidelijk voordeel te hebben. Waar namelijk niet wordt getest, kun je in de veronderstelling blijven verkeren dat al die oude mensen gewoon doodgaan omdat ze toch oud waren en van alles mankeerden, en tja een griepje of een longontsteking en hup, dat was het dan. En wie kijkt er nog naar saaie CBS-gegevens?
Opname in ziekenhuis? Naar de IC, welnee, dat zouden ze bovendien toch niet overleven…
Kortom het ‘niet testen’ als beleid levert een vertekend beeld van het aantal sterfgevallen, ziekenhuisopnames en IC-opnames op. Het blijkt toch reuze mee te vallen met de pandemie.
Samengevat: geen testen, geen Corona!
Tip voor Trump misschien?

Naschrift:

Cijfers blijken maar eens relatief, want volgens het NOS journaal, wat ik redelijk betrouwbaar acht, was er sprake van 3600 gevallen van oversterfte in 9 weken, dus een heel ander getal dan waar het Parool mee kwam. Ik heb de krant om een reactie gevraagd maar niet gekregen. Dus lezer, blijf kritisch ten allen tijde, dat is de boodschap!

Rechten en rechtsgelijkheid in Corona-tijd

Nu het Corona-virus ons minder in de greep houdt, evenals het gebrek aan IC-capaciteit en de angst voor opgestapelde lijken in vrieswagens, worden we weer langzaam wakker uit een gezamenlijke droom die toch behoorlijk wat trekken had van een nachtmerrie.
De ochtend gloort, het zonnetje begint weer te schijnen, vandaag woensdag 6 mei stellen Rutte en De Jonge ons versoepelende maatregelen in het vooruitzicht.
Ook op straat zie je weer meer mensen.
De vraag werd zelfs gesteld of de intelligente lock-down nu werd opgeheven.
Dat was nog niet echt het geval want als het aan Rutte en De Jonge ligt moet als één persoon in het gezin verkouden is het hele gezin binnen blijven, vitaal beroep of geen vitaal beroep, begrijp ik.

Wat minder aandacht krijgt, maar mij persoonlijk wel bezig houdt, is het onderwerp rechten en rechtsgelijkheid.
Als je ziet dat een jongeman beboet wordt omdat hij in een park te dicht bij zijn vrienden zit en naast 390 euro boete ook een aantekening krijgt in een nog niet bestaand strafdossier, terwijl anderen die met 40 personen zitten te feesten er met een waarschuwing vanaf komen, vraag je je af waar de rechtsgelijkheid is gebleven…
Of is die misschien afhankelijk geworden van de mate waarin een boete realiseerbaar is?
Zo stel ik me voor dat als de buurman heeft geklaagd over lawaai en de politie met 2 man komt kijken en ze zien een feestende meute, ze liever van een afstand roepen dat het feest afgelopen moet zijn en dat dit de laatste waarschuwing is dan dat ze zich (zonder mondkapjes, neem ik even aan) tussen de dansende en zwetende paren gaan begeven.
Hoe verhoudt zich trouwens de beboeting van de jongeman in het park met de 40.000 zaken die op een (straf)rechterlijk oordeel liggen te wachten en waarvan er nu een behoorlijk aantal wordt geseponeerd zoals die van de jongen met een kleine portie verboden drugs.
In hoeverre vinden we als samenleving dat wat de jongen die 390 euro boete moet betalen en dadelijk geen Verklaring Omtrent Gedrag kan krijgen doet, erger is dan die met de kleine hoeveelheid drugs?
En hoe zit het dadelijk met de handhaving van de a.s. versoepelende maatregelen?
Als je in het OV geen mondkapje draagt en je staat of zit dan te dicht op een ander word je dan ook beboet en zo nee, waarom die genoemde jongeman in het park wel?
Het uitschakelen van de Grondwet en onze bewegingsvrijheid moest even, maar wanneer krijgen we onze rechten weer terug?
In zo’n persconferentie praat niemand over rechten of de Grondwet tot mijn verbazing.
In het land waar de vrijheid van meningsuiting zo ver werd opgerekt dat we op de sociale media mensen met een maatschappelijke verantwoordelijkheid of minderheden voor van alles en nog wat konden uitmaken en ook bedreigen zonder dat afdoende actie werd ondernomen, worden demonstranten voor meer vrijheid al snel afgevoerd zonder dat er een haan naar kraait.
En wat misschien nog erger is is dat het recht op een eerlijk proces wegdrijft in de lock-down-stream, zo is heel duidelijk te horen op de podcast van de NRC een dag later.
Verdachten worden alleen nog via een scherm gehoord*, het proces moet in drie kwartier worden afgerond als er al een zitting is zodat de verdachte ook geen kans krijgt goed contact met zijn advocaat te hebben en te reageren op de Officier van Justitie.
Folkert Jensma constateert met verbazing dat wat bij allerlei vitale beroepen wel kan kennelijk bij de rechtspraak niet lukt.
De plichten van ons burgers zijn inmiddels wel duidelijk: zoveel mogelijk thuis blijven en thuis werken, niet de drukte opzoeken, niet reizen als daar geen noodzaak voor is, en alle hygiënische maatregelen, maar de rechten, hebben we die eigenlijk nog?* Of is het recht en zoiets als rechtsgelijkheid of het recht op een eerlijk proces een ‘luxeding’ geworden?

  • Dat komt schijnt het omdat sommige verdachten dreigen degenen die hen ophalen in het gezicht te spugen.
    Die redenering zou ook op kunnen gaan voor iedereen die op straat beboet wordt.
    Maar kennelijk is dat geen reden om de handhaving in het kader van Corona stil te leggen… Waarom dragen de verdachten zowel als degenen die hen ophalen dan geen mondkapjes bv???
  • Voorbeeldje: art 8 EVRM over het recht op een (ongestoord) familie- en gezinsleven en de situatie nu al 2 maanden waar het gaat om ouderen al of niet in verpleeghuizen, die niet mogen worden bezocht door familieleden.

Verzet in tijden van Corona

Ten tijde van de lock-down zijn we dol op verzetten.
We moeten toch wat en verzetten thuis het meubilair en in de tuin de plantjes.
Mijn vriendinnen van 70-plus doen me regelmatig kond van allerlei verzetjes.
De babyboomers die door de samenleving beschermd moesten worden, klimmen op hun elektrische fiets en verkennen, waar het kan, de Hollandse natuur.
Liefst gezellig met zijn tweetjes en als er geen partner is, gewoon met een vriend of vriendin. Op afstand, wordt er keurig bij vermeld.
Ze nemen de thermoskan mee, en natuurlijk wc-papier want de behoeften moeten wel onderweg worden gedaan in de bosjes.
M wist me te vertellen dat ze wel 4 uur gelopen hadden in de Kennemerduinen.
Ze had een stok van anderhalve meter bij zich en als er op het voetpad een tegenligger kwam stak ze haar stok uit en dan moest die wandelaar dus opzij. Ze ried mij aan hetzelfde te doen.
Nou is M enorm assertief, dus ik kon me zoiets wel voorstellen bij haar, maar absoluut niet bij mezelf, maar ik merk ook dat ik van dat soort verhalen neerslachtig word.
Ik heb in de eerste plaats geen auto dus kan ik moeilijk Nederland bereizen op zoek naar een stil plekje natuur.
En daarbij heb ik meer dan voldoende aan mezelf om voor te zorgen. Ik kan een ander er gewoon niet bij hebben. Strategisch wandelen, strategisch fietsen en strategisch boodschappen doen, het komt er allemaal op neer dat je voortdurend alert bent en je medemens(en) in de gaten houdt. En waar ik zeker moeite mee heb is paren die de hele weg in beslag nemen en waar je niet langs kan.

Natuurlijk begrijp ik het allemaal wel, die behoefte aan verzetten en verzetjes.
Iedereen beleeft de zgn intelligente lock-down op zijn eigen manier. Dat je de tijd dat je binnen moet zitten gebruikt om het huis eens te reshuffelen, de tuin aan te pakken, het balkon op te fleuren en zelfs om erop uit te trekken waar het kan en je zo aan die lock-down te onttrekken, ik kan erin komen.

Er is alleen één ding wat ik niet begrijp en dat moet me dan hier van het hart.
We naderen 4 en 5 mei weer en het was zelfs 75 jaar geleden dat de Tweede Wereldoorlog en de bezetting ten einde kwamen.
Hoe kan het zijn dat we in deze tijd van Corona-lock-down zien, dat zodra Ikea zijn deuren opent er een massale run is op de woninginrichting-winkel in het kader van het eerder genoemde verzetten en het zelfde zien we bij de tuincentra, maar als het over 4 mei gaat, niemand in verzet komt tegen de stringente regels van wat ik hier maar voor het gemak het politbureau noem.
Met politbureau bedoel ik het Comité 4 en 5 mei in samenwerking met de zgn driehoek hier in Amsterdam maar ongetwijfeld in heel Nederland.

Waar Rutte nog jubelde over dit volk dat het zo goed omgaat met de opgelegde regels, is het politbureau er kennelijk van overtuigd dat je het niet aan de lokale 4 en 5 mei comités over kan laten om voor hun buurt op gepaste en verstandige wijze aandacht te besteden aan wat de meest onvrije periode in de geschiedenis van dit land is geweest (de Franse en de Spaanse tijd even niet meegerekend).

Verzet is hier ‘uitgesloten’. Bloemen mogen niet worden gelegd, stel je voor dat hele massa’s bloemen gaan leggen (te vergelijken met de massa’s bij Ikea en de tuincentra), en geen afstand meer houden. Dus nu heeft het politbureau bedacht dat we een tikkie kunnen sturen naar het centrale Comité en dat men dan de bloemen ‘centraal’ regelt.
Ook is de bedoeling dat we met zijn allen om 8 uur stil zijn, kijkend naar de ‘staats’omroep, alwaar een uiterst select gezelschap te zien is inclusief de koning en ik neem aan het Nationaal Comité 4 en 5 mei om vervolgens onze ramen open te doen en massaal het Wilhelmus te zingen om het gevoel van gezamenlijkheid te versterken.

Om recht te doen aan de lokale gewoontes heeft men een filmpje ingecalculeerd waarop alle monumenten van de stad te zien zijn zonder mensen (maar wellicht met de van bovenaf gereguleerde bloemen).
In het geval van IJburg waar ik woon was het ook ondenkbaar dat er een taptoe zou spelen op het moment suprême, dus dat moest van tevoren geregeld en wordt nu as vrijdag uitgezonden via Mondo.
Beste lezers, ik roep u allen (dat zijn er niet veel, want zo bekend is mijn blog nu ook weer niet) om één keer in Corona-tijd burgerlijk ongehoorzaam te zijn en een eventuele boete te riskeren, en dat is op 4 mei!

Verzet u met het leggen van bloemen op het voor u belangrijke monument!!!
Houdt daarbij natuurlijk afstand, maar voorzover ik het publiek ken dat bloemen legt op 4 mei lijkt me dat een overbodige opmerking.
Stil verzet en zeg het met bloemen, ik wens u veel succes!